အမွန္တကယ္ ၀န္ခံရရင္ ကၽြန္မစိတ္ေတြ အရမ္းလႈပ္ရွားေနပါတယ္။ ေၾကာက္လန္႕ေနျခင္းလဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ သံုးနာရီၾကာ ေလယာဥ္စီးျပီး အခုကၽြန္မ မေလးရွားႏိုင္ငံ ကြာလာလမ္ပူက ေလယာဥ္ကြင္းၾကီးထဲကို ေရာက္ေနတာပါ။ေဟာခန္းတစ္ခုလံုး ဖြင့္ထားတဲ႔ ေလေအးေပးစက္ေၾကာင္႕လား၊ စိုးရိမ္ ပူပန္ေနမႈေၾကာင္႕လားေတာ့ မသိ ကၽြန္မရဲ႕ ေျခဖ်ားလက္ဖ်ားေလးေတြ ေအးစက္ေနပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ကို လာေရာက္ၾကိဳမယ့္ သူေဌးနဲ႔ ေအးဂ်င္႔က လူေတြကို ေစာင္႕ေနတာ အခုဆို အခ်ိန္ ေလးနာရီ ေက်ာ္သြားပါျပီ။

အျပင္ကို လွမ္းမၾကည္႕ႏိုင္ေပမဲ႔ လက္မွာပတ္ထားတဲ႔ နာရီကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင္႔ အျပင္မွာ ေမွာင္ေနေလာက္ျပီလို႔ ကၽြန္မ ခန္႔မွန္းၾကည္႕ႏိုင္ပါတယ္။ "သမီးေလး ဆာေနလိမ့္မယ္" စိုးရိမ္တၾကီးနဲ႔ ေပးလိုက္တဲ႔ အေမ႕ရဲ႕ ေပါင္မုန္႕ေလးတစ္လံုး၊ ေလယာဥ္မယ္ ေခ်ာေခ်ာေလး လာေကၽြးထားတဲ႔ ထမင္းဘူး ေသးေလး တစ္ဘူးတို႔က ကၽြန္မကို အာသာေျပရံုေလာက္ပါပဲ။ အခု ကၽြန္မ ဗိုက္ထဲက တစ္က်ဳပ္က်ဳပ္နဲ႔ ဆာေလာင္မႈကို ကၽြန္မ လ်စ္လွ်ဴရွဳထားလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္မ ဒီအခန္းက်ယ္ၾကီးထဲမွာ တစ္စကၠန္႕ေတာင္ မေနခ်င္ေတာ႔ပါဘူး။ ထိုင္စရာခံုမရွွိလို႔ ေက်ာက္ျပား ခင္းထားတဲ႔ ၾကမ္းျပင္က်ယ္ၾကီးေပၚမွာ ကၽြန္မတို႔လို ဘ၀တူေတြ ဟုိတစ္စု ဒီတစ္စုနဲ႔ေပါ႔။

ကၽြန္မ စိတ္ထင္ အေယာက္သံုးရာေက်ာ္ ေလးရာနီးပါးေလာက္ရွိမယ္။ျမန္မာနည္းတူ ဗီယက္နမ္ေတြ၊ အင္ဒိုနီးရွားေတြ ဟုိတစ္စု ဒီတစ္စုနဲ႔ေလ။ ကၽြန္မတို႕ ေျခာက္ေယာက္ကေတာ႕ ဟုိဘက္ေငးလိုက္၊ ဒီဘက္ေငးလိုက္ စကားေျပာလိုက္နဲ႔ေပါ႔။

"ငါ႕ညီမေတြ ဒီဘက္မွာစုေနၾကပါလား။ ဒီဘက္က သိပ္မေအးဘူး။ ဗိုက္ဆာေနၾကျပီလား။ အစ္ကိုတို႔ ေအးဂ်င္႕လဲ မလာေသးဘူး။" အသက္ သံုးဆယ္၀န္းက်င္ေလာက္ရွိေသာ အစ္ကိုၾကီးတစ္ေယာက္၊ အသားညိဳညိဳ အကၤ်ီ အျဖဴႏွင္႔ သြားေတြက ၀ါးထားေသာ ကြမ္းအရွိန္ေၾကာင္႕ နီျမန္းေနသည္။ပိုက္ဆံအိတ္ တစ္လံုးကိုလဲ ခါးမွာ ပတ္ထားေသးသည္။ သူက လူေဟာင္းျဖစ္ႏိုင္သည္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္မ သိခ်င္တာေတြကို တသီတတန္းၾကီး ေမးၾကည္႕သည္။နည္းနည္းေတာ႔ အားတက္သြားတာ အမွန္ပါ။

သူေဌးေတြနဲ႔ ေအးဂ်င္႔ ပြဲစားေတြ ေရာက္လာၾကသည္။ နာမည္ေတြေခၚ ဟုိေအာ္ဒီေအာ္နဲ႔ တစ္ဖြဲ႕႔ ျပီးတစ္ဖြဲ႕ လိုက္သြားၾကသည္။ ကၽြန္မတို႔ကို လာၾကိဳမယ္႕သူမ်ုုား အခုထိမလာေသး။ အသက္သံုးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိမယ့္ လူေလးေယာက္၊ နယ္ကျဖစ္ဟန္တူသည္၊ သူတို႔က မေန႕က ကတည္းကေရာက္တာတဲ႔။ အခုထိ ဘယ္သူမွ လာမေခၚေသးဘူးတဲ႔။ ဘုရား၊ဘုရား။ ရက္စက္လိုက္ၾကတာ။

ကၽြန္မ ရင္ေတြ လႈိက္လႈိက္တုန္ေနျပီ။ ေျခေထာက္ေတြလဲ ကိုက္ခဲေနျပီ။ လွခ်င္စိတ္ျဖင္႔ ၀တ္လာခဲ႔ေသာ ကၽြန္မရဲ႕ ဖန္ေဒါက္ဖိနပ္ခၽြန္ေလးကို အလိုလို ေဒါသထြက္ေနမိသည္။ ဟိုဘက္က ဗီယက္နမ္မေလးနဲ႔ သြားစကားေျပာၾကည္႕သည္။ အဂၤလိပ္စကား ေရးေရးမွ် နားမလည္။ ဒါမေလးရွားတဲ႔လား။ ဒါမေလးရွား ရဲ႕ အလုပ္သမား ဘ၀တဲ႕လား။ ဘ၀တိုးတက္ခ်င္လို႕ပါဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းျပခ်က္ေလးနဲ႔ အေမ႕ရင္ကိုစံုကန္ျပီး လွမ္းခဲ႕တဲ႔ ပထမဆံုးေျခလွမ္း။ အခုလက္ရွိ အေျခအေန အရဆိုရင္ ကၽြန္မတို႕ ဘ၀ေတြက ေငြ၀ယ္ကၽြန္ ဆန္ဆန္ ဘ၀ထဲကို ေရာက္ေနပါေပါ႕။

……….ကၽြန္မ နာမည္ေခၚသံၾကား လိုက္ျပီ။ အသားညိဳညိဳ ႏွဳတ္ခမ္းေမြးစစနဲ႔ ဆံပင္ကုတ္္ေလာက္ရွိတဲ႔ လူတစ္ေယာက္၊ သူကၽြန္မ နာမည္ကို ေအာ္ေခၚေနတာ။ လက္ထဲမွာလဲ စာရြတ္ေတြနဲ႔။ သူပဲျဖစ္မွာ ဒါ ေအးဂ်င္႕ပဲ ျဖစ္မယ္။ ကၽြန္မတို႕ အုပ္စုရဲ႕ နာမည္ေတြကို ေခၚေန ျပီးေတာ႕ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ ( passport)ေတြ နဲ႔ တိုက္ၾကည္႕သည္။ မွန္တယ္ဆိုျပီး ကၽြန္မတို႔ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ေတြကို အကုန္သိမ္းသြားသည္။

"ဒီနားမွာလာတန္းစီ လက္ေဗြႏွိပ္ရမယ္" သူ အဂၤလိပ္လိုေကာ လက္ဟန္ေျခဟန္ေကာ လုပ္ျပသည္။ ကၽြန္မတို႕ သူေျပာတဲ႕ အတိုင္း တေသြမတိမ္းေပါ႕။ ေရွ႕မွာ အေယာက္ ငါးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ ရွိသည္။ ကၽြန္မတို႕ ဒီကေတာ္ေတာ္ႏွင္႕ ထြက္ႏိုင္မယ္ မထင္ေသး။ ေနာက္ထပ္ နာရီ၀က္အၾကာမွာေတာ႕ ကၽြန္မတို႔ ေအာင္ျမင္စြာနဲ႔ ထိုအခန္းထဲမွ ထြက္ခဲ႕ၾကရသည္။ မထြက္ႏိုင္ေသးေသာ ဘ၀တူ လူမ်ား၏ ေမွ်ာ္လင္႕ ေတာင္႕တေသာ အၾကည္႕ အားက်ေသာ အၾကည္႕ စိတ္ပ်က္အားငယ္ေသာအၾကည္႕ တို႕ကို ခ်န္ရစ္ကာ ကၽြန္မတို႕ေတြ ထြက္လာခဲ႕ၾကသည္။ မြန္းက်ပ္မႈတို႕ လြန္ေျမာက္ သြားေပမယ့္ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္မႈကေတာ႔ ပိုတိုးလာခဲ႕ျပီ။ အိပ္လည္း အိပ္ခ်င္လွျပီ။ ေၾသာ္..ည ဆယ္႕ႏွစ္နာရီေတာင္ ေက်ာ္သြားျပီကိုး။

ကၽြန္မတို႕ကို ဒီည ေအးဂ်င္႕ ရံုးမွာပဲ ေပးအိပ္ျပီး မနက္ျဖန္မွ အလုပ္ရံုကို လိုက္ပို႕မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာသည္။ ကားမိနစ္ သံုးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ စီးျပီးေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ႕ ေအးဂ်င္႕ရံုးကို ေရာက္ျပီ။ အခန္းက သိပ္မက်ယ္ေပမဲ႕ သူေနရာႏွင္႕သူ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလး။ ဒီတစ္ညေတာ႔ ေအးဂ်င္႕ ေကြ်းေသာ ထမင္းႏွင္႕ ပါလာေသာ ဟင္းအေျခာက္ကို စားျပီး အိပ္စက္ အနားယူၾကမည္။

မနက္ ရွစ္နာရီေတာင္ ထိုးမွကိူး။ နည္းနည္း အားျပည္႕လာျပီ။ လန္းလန္းဆန္းဆန္း လည္းရွိလာသည္။ တံခါးေခါက္သံ ၾကားသည္မို႕ ေအးဂ်င္႕လာၾကိဳျပီး ကၽြန္မတို႔ အလုပ္ေနရာကို သြားရေတာ႕မည္လို႕ အတတ္သိလိုက္ျပီ။ ညက လာၾကိဳေသာ မေလးရွားေတာ႕မဟုတ္ေတာ႔။ တရုတ္လူမ်ိဳးႏွစ္ေယာက္ ၊ မ်က္ႏွာက မခ်ိျပံဳးႏွင္႔ အသားျဖဴျဖဴ ပိန္ပိန္ပါးပါး တစ္ေယာက္။ ဗိုက္ရႊဲရႊဲ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း တစ္ေယာက္။ ကၽြန္မတို႕ ပစၥည္းေတြသိမ္းျပီးလိုက္သြား ရဦးမည္္။

အလုပ္ေနရာက ေအးဂ်င္႕ရံုးႏွင္႕ ေတာ္ေတာ္လွမ္းပံုရတယ္။ မိနစ္ ေလးဆယ္႕ငါးမိနစ္ေလာက္ သာသာကားစီးလာတာ ေတာင္မေရာက္ေသး။ သူတို႕ေျပာေတာ႕ ပလက္စတစ္ စက္ရံုတဲ႔ အခုေတာ႕ စက္ရံု၀င္းထဲကို ေရာက္ေနျပီ။ စက္ရံုက သိပ္မၾကီးေပမဲ႔ ပစၥည္းေတြ ေထာ္လီေတြ တြန္းလွည္းေတြႏွင္႕ ျပည္႕ႏွက္ ရွပ္ပြေနသည္။ မေလးရွားႏိုင္ငံရဲ႕ ရာသီဥတုကလဲ အေတာ္႕ကိုပူလွသည္္။ ကၽြန္မတစ္ကိုယ္လံုး ရွိန္းရွိန္းထေအာင္ပူေနပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ ေနရမယ္႕ အခန္းေနရာေရာက္ေတာ႕ ကၽြန္မ စိတ္ဓာတ္ေတြ အၾကီးအက်ယ္ က်သြားပါျပီ။ ကၽြန္မတင္းထားေသာ စိတ္မ်ား၊ ေမွ်ာ္လင္႕ထားေသာ အိပ္မက္မ်ား၊ စိတ္ကူးပံုေဖာ္ထားခဲ႔ေသာ အရာမ်ား အားလံုး တစ္စစီပါပဲ။

ေနအပူရွိန္ေၾကာင္႕ ကၽြတ္ကၽြတ္ရိုက္ေအာင္ ပူေနတဲ႔ ေဟာဒီ ကြန္တိန္နာေလး(container box)ထဲမွာ တစ္ခန္းကို သံုးေယာက္ ေနရမတဲ႔ေလ။ စုတ္ျပတ္သတ္ေနေသာ မီးဖိုေဆာင္ေလး ၊ သြပ္ျပားကာထားေသာ တံခါးရဲ႕ ေနာက္က ညစ္ပတ္နံေစာ္ေနေသာ အိမ္သာ။ ကၽြန္မ အေတာ္႔ကို စိတ္ပ်က္သြားျပီ။ အံကိုၾကိတ္ျပီး တင္းထားပါလ်က္ ျပိဳဆင္းလာတဲ႕ ကၽြန္မရဲ႔ မ်က္ရည္ေတြ။ ကၽြန္မတို႔ ဘာလုပ္ၾကမလဲ။ ဘယ္လို ေရြးခ်ယ္မႈမ်ိဳး ျပဳလုပ္ႏိုင္ပါေသးသလဲ။ သူတို႔ထားခဲ႔တဲ႔ အခန္းေလးထဲမွာ ေဒါသထြက္သူကထြက္။ ကၽြန္မလို မ်က္ရည္ က်သူက်။ အာေဘာင္အာရင္း သန္သန္နဲ႔ ဆဲေရးသူကဆဲႏွင္႕။

ဒီေန႕ဟာ ကၽြန္မအတြက္ေတာ႕ မေလးရွားေျမကို စနင္းတာ ႏွစ္ရက္ေျမာက္ေန႕ပါ။ ဒီလိုမ်ိဳးေန႕တိုင္းကို ကၽြန္မ ဘယ္လို ျဖတ္သန္းရမလဲ။ စိတ္ပ်က္ ျငီးေငြ႕မႈေတြနဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕မနက္ျဖန္တိုင္းကို အဆံုးသတ္ရမလား။ ျဖစ္လာတဲ႔ အရာေတြ အတြက္ အခု ကၽြန္မမွာ ၾကံ႕ခံႏိုင္တဲ႔ အားမရွိေတာ႔ဘူး။ ကၽြန္မ ဒီလိုေန႔ေတြ ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ က်င္လည္ရမလဲ။ အခု အခ်ိန္မွာ ေခါင္းထိုးျပီး ငိုစရာ အေမ႔ ရင္ခြင္လဲ မရွိဘူး။ ကၽြန္မေဘးမွာ စိတ္ပ်က္ အားငယ္မႈေတြနဲ႔ ကၽြန္မနည္းတူ ခံစားေနရမယ္လို႔ ထင္ရေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားေကာ….။

ဒီလိုေန႕ေတြနဲ႔ အစပ်ိဳးရမယ့္ ကၽြန္မရဲ႕ အလုပ္သမားဘ၀ေလ။ စက္ဆုပ္ဖြယ္ေကာင္းတဲ႔ ေငြ၀ယ္ကၽြန္စနစ္ သာသာ ရွိတဲ႔ မေလးရွားရဲ႕ အလုပ္သမားဘ၀။ ကၽြန္မ အလြန္ေၾကာက္ရြံ႕ေနပါျပီ။ ကၽြန္မျဖတ္သန္းရမဲ႔ ကၽြန္မ ဘ၀ရဲ႕ မေသခ်ာတဲ႔ မနက္ျဖန္မ်ားကို ရင္ဆိုင္ဖို႕ ကၽြန္မ အလြန္ကို ေၾကာက္႐ြံ႕ေနမိပါျပီ။