ကၽြန္ေတာ့္မွာ ကားသမား မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိပါသည္။ တခ်ဳိ႕က ေငြေၾကးတတ္ႏုိင္သျဖင့္ ေမာ္ဒယ္ျမင့္ကား အေကာင္းစားေတြ ၀ယ္စီးၾကရင္း (၀ယ္ေရာင္းၾကသည္) တခ်ဳိ႔က ေအာက္ကားေလးေတြ ၀ယ္ၿပီး တကၠစီးလုပ္ေမာင္းသည္။ တခ်ဳိ႕က စေပၚတင္ၿပီး ငွားေမာင္းၾက၏။ တခ်ဳိ႕က ေလးဘီးသမား။ တခ်ဳိ႕က ဘတ္(စ္)ကားသမား။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ “ေအာက္ကား”သမားေတြနဲ႔သာ အထိအေတြ႔မ်ားသည္။

“ေအာက္ကား”ဆိုတာကလည္း ရင္ၾကပ္ပန္းနာသည္ တစ္ေယာက္ကဲ့သို႔ မၾကာခဏဆိုသလို ခ်ဴခ်ာေနတတ္သည္။ ျပႆနာတစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုအၿမဲရွိေနတတ္သျဖင့္ ခ်ဴခ်ာေနတတ္သည္။ ျပႆနာတစ္ခုမဟုတ္တစ္ခု အၿမဲရွိေနတတ္သျဖင့္ မကၠင္းနစ္၊ ဒုိင္နမို ေမာ္တာဆရာ၊ ကာဘရုိက္တာဆရာ၊ ေအာက္ပုိင္းဆရာ၊ ေရွာ့ဘားဆရာ၊ ဘက္ထရီဆရာတို႔ကို မိသားစုဆရာ၀န္လို သေဘာထားၿပီး အၿမဲလက္ကိုင္ျပဳေနရ၏။

လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ သူတို႔နဲ႔ မၾကာခဏဆံုသည္။ သူတို႔ကားေတြစုတ္ပံု၊ ခ်ာပံုတို႔ကို အခ်င္းခ်င္းရယ္သြမ္းေသြးၾကတာ အၿမဲၾကားေနရသည္။ တခ်ဳိ႕ စကားလံုးေလးေတြက အလကၤာေျမာက္လွသည္။ တစ္ခါတေလ ကဗ်ာတစ္ပုိင္း တစ္စေတာင္ပါလာၾကေသးသည္။ ဒါကုိသေဘာက်လို႔ သူတို႔ ကားေတြအေၾကာင္း ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ေရးၾကည့္ဖို႔ စိတ္ကူးမိ၏။ ကဗ်ာ ထဲတြင္ ပါ၀င္ေသာ တခ်ဳိ႕စကားလံုးမ်ားသည္ သူတို႔၏ ရင္ထဲက ထြက္လာေသာ စကားလံုးမ်ားပင္ျဖစ္၏။ တခ်ဳိ႕မွာ သူတို႔ကိုယ္တုိင္ စပ္ထားေသာ ကဗ်ာတစ္ပုိင္းတစ္စကို ကာရန္သင့္ေအာင္ျပဳျပင္ ထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ တခ်ဳိ႕အပုိဒ္ေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္၏ စိတ္ကူးႏွင့္ ထပ္မံျဖည့္စြက္ထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

သိန္းေပါင္းရာႏွင့္ခ်ီတန္ေသာ ကားေတြအေၾကာင္း၊ ျမန္မာျပည္ကို ေတာင္ မေရာက္ေသးေသာ ေနာက္ဆံုးေပၚကားေတြအေၾကာင္း၊ အနာဂတ္မွာမွ ေပၚေပါက္လာမည့္ ထူးေပ့ဆန္းေပ့ဆိုေသာ ကားေတြအေၾကာင္း ေဖာ္ျပေနသည့္ၾကားက ခုလို ေအာက္ကားထက္နိမ့္ေသာ ကားေတြအေၾကာင္း တခမ္းတနားေရးလုိက္ျခင္းသည္ ၀ယ္ေရာင္းစခန္းအေပးခြင္ထဲမွာ ဘီ-သံုးရာေျခာက္ဆယ္ ေလးဘီးကားေလး လာထုိးထားသလို ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနပါလိမ့္မည္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္သူ႔မွ အားမကိုးဘဲ၊ ရွိတာနဲ႔ ျဖစ္ေအာင္ တီထြင္ႀကံဆႏုိင္ေသာ ျမန္မာတို႔၏ ဦးေႏွာက္ကိုေတာ့ ခ်ီးက်ဴးသင့္ပါသည္။ ၿပီးေတာ့ … ကၽြန္ေတာ္တို႔ထက္ေတာင္ အသက္ပိုၾကီးေသာ၊ သူငယ္တန္းမွ တကၠသိုလ္ဘြဲ႔ရသည္အထိ ဒိုးတူေပါင္းဖက္ခဲ့ရေသာ၊ ခုခ်ိန္ထိခရီး သြားျပည္သူလူထု သြားလိုရာခရီးကို မညည္းမညဴ၊ ရုန္းကန္ပို႔ေဆာင္ေပးေနဆဲ ျဖစ္ေသာ ေက်းဇူးရွင္ယာဥ္အိုေဟာင္းႀကီးမ်ားကို လည္း မေမ့မေလွ်ာ့ဂုဏ္ျပဳအပ္သည္ဟု ထင္မေသာေၾကာင့္ ဤကဗ်ာကို ေရးလုိက္ရပါသည္။

ဘ၀သမားေတြ စီးေသာေၾကာင့္ “ဘ၀ကား”ဟု အမည္ေပးထားပါသည္။

“ဘ၀ကား”

အို . . ခရီးသြား
ဘ၀ကား
အားထားလို႔သာ စီးၾကပါ။
အခ်င္းခ်င္းပဲ
ၾကပ္ၾကပ္တည္း
နည္းနည္းေလးေတာ့ သီးခံပါ။
ဂီယာတုတ္ေထာက္
ဆီမီးေပ်ာက္
ကတ္ေတာက္ကလည္း လြန္ခ်ဴခ်ာ။
ေမာ္တာတြက္ကပ္
တြန္းစတပ္
အရပ္ကူပါ လူ၀ုိင္းပါ။
ပလပ္တစ္လံုး
ဆီတစ္ပံုး
ကုန္ရုန္းလို႔သာ ဆြဲဦးမွာ။
ဟြန္းကမျမည္
ဘက္ထရီ
မုိးရည္နည္းနည္းမ်ားလို႔ပါ။
တာယာႏွစ္လံုး
ကြန္ေပါင္းသံုး
ႏွစ္လံုးက်န္တာ ဗားကရာ။
ဆံသဆုိင္နား
သတိထား
ပါးပါးေလးမို႔ ကြဲတတ္တာ။
တုိင္ကီထုထား
ေဘာဒီသား
သံျပားခ်ည္းပဲ ယံုလုိက္ပါ။
ယပ္ေတာင္ေလးမ်ား
ေဆာင္လို႔ထား
အဲယားကြန္းေတာင္ပ်င္းတယ္ဗ်ာ။
ပါ၀ါ၀င္းဒိုး
လက္အားကိုး
မုိးေလးရြာေတာ့ေပ်ာ္စရာ။
ထုိင္ခံုရႊဲစို
မုိးကယုိ
ပရုိကိုးသာ ေဆာင္ထားပါ။
အိုဗာ၀ိတ္တိုး
ေလးလည္းက်ဳိး
လမ္းဆိုးတာက ျပႆနာ။
စည္းကမ္းေဖာက္ျပန္
ခရာသံ
ခ်လံေလးေတာ့ ေၾကာက္တယ္ကြာ။
ခ်က္ဆီလည္းပ်က္
ဖရိမ္အက္
သက္တမ္းတိုးေတာ့ ခက္တယ္ဗ်ာ။
ေခၽြးတလံုးလံုး
အားသြန္ရုန္း
ဂတ္ဆံုးေရာက္မွ နားရမွာ။
အို . .မိတ္ေဆြမ်ား
ဘ၀ကား
သနားသျဖင့္ ညွာတာပါ။

၀ယ္သူ႔စိတ္ႀကဳိက္ဂ်ာနယ္ ၂၂.၈.၂၀၀၀