စာမလာ သတင္းမၾကားနဲ႔ အသံတိတ္လွခ်ည္လား။ ေအးေလ.. တိတ္ဆို.. တိတ္ေနတာ နင္တစ္ေယာက္တည္းမွ မဟုတ္ဘဲ။ ငါတို႔ ျပည္သူအားလံုးရဲ႕ အသံေတြ တိတ္ေနခဲ့ရတာ ၾကာခဲ့ပါေရာလား။ မဲေပးမယ္ဆိုေတာ့လည္း ေပးခ်င္သလို မေပးရ၊ နာဂစ္ဒုကၡသည္ေတြကို ကူညီမယ္ဆိုေတာ့လည္း စိတ္တိုင္းက် ကူညီလို႔ မရတဲ့ ဘ၀ေတြကိုး။ နင္တို႔လို ျပည္တြင္းက လူေတြ အမ်ားစုက သတင္းအေမွာင္ခ်ခံထားရလို႔ မသိ မျမင္ မၾကားရတဲ့ ဒုကၡ၊ ငါတို႔လို ျပည္ပေရာက္ လူ အမ်ားစုက သတင္းေတြ အၿမဲ ျမင္ေန ၾကားေန ဖတ္ေန ရလို႔ သိ၊ ျမင္၊ ၾကား ရတဲ့ ဒုကၡ .. ဒီဒုကၡေတြ အားလံုးရဲ႕ အရင္းခံကေတာ့ ရသင့္ရထိုက္တာထက္ ပိုလိုခ်င္ ပိုရခ်င္တဲ့ ေလာဘ၊ အသိတရားရ ရမယ့္အ႐ြယ္အထိ ဆင္ျခင္တံုတရားကင္းမဲ့ၿပီး အာဏာကို မက္ေမာ ေ႐ွ႕ျဖစ္ေဟာဆရာေဟာသမွ် ယံု ယံုေနတဲ့ ေမာဟ၊ ထစ္ကနဲ႐ွိ လက္နက္အားကိုးနဲ႔ ဥပေဒမဲ့တိုင္းျပည္လို အုပ္စုဖြဲ႕ မိုက္ၾကတဲ့ ေဒါသေတြေၾကာင့္လို႔ပဲ ငါထင္တယ္ ဧပရယ္လ္။
ၿပီးခဲ့တဲ့ ေမလမွာ လုပ္ခဲ့တဲ့ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒမူၾကမ္း အဓမၼအတည္ျပဳပြဲႀကီး .. အဲ.. ဆႏၵခံယူပြဲႀကီးမွာ နင့္ အသဲၾကားက မဲတစ္ျပားကို ထည့္ခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။ ငါတို႔ စကၤာပူမွာေတာ့ ဧၿပီလကတည္းက ႀကိဳတင္မဲေတြ ေကာက္တယ္။ စကၤာပူမွာ တျခားႏိုင္ငံေတြမွာထက္ တရား၀င္ေနထိုင္တဲ့ ျမန္မာေတြက ပိုလည္းမ်ား၊ ႏိုင္ငံကလည္း ေသးေတာ့ ျမန္မာသံ႐ံုး ဆိုတာကလည္း သိပ္ေ၀း ေ၀းလံလံ သြားရတဲ့ ေနရာမဟုတ္ေတာ့ ကန္႔ကြက္မဲေတြ မမ်ားေအာင္ ဘဘႀကီးေတြက ဆင္ႀကံ ႀကံၾကတယ္။ အဲဒါက စကၤာပူမွာ အမွန္တကယ္႐ွိတဲ့ မဲေပးခြင့္ရ ျမန္မာဦးေရထက္ အဆမတန္ေလ်ာ့ၿပီး မဲျပား အေရအတြက္ ကို ေလွ်ာ့ပို႔ေပးလိုက္တာပဲ။ ၁၈ ႏွစ္ျပည့္ၿပီးတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသားတိုင္း မဲေပးပိုင္ခြင့္႐ွိသည္ဆိုတဲ့ ထုတ္ျပန္ခ်က္ကို ကလိမ္က်ဖို႔အတြက္ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြထဲက သံ႐ံုးကို သတင္းပို႔သူေတြသာ မဲေပးခြင့္႐ွိသည္ဆိုၿပီး လုပ္ေတာ့တာပါပဲ။ အားအားယားယား ဘယ္သူကမ်ား စကၤာပူကို ေရာက္တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးႀကီး ေရာက္႐ွိေၾကာင္းပါဆိုၿပီး သြားသတင္းပုိ႔မတုန္း။
ကံမေကာင္းရင္ အခြန္အတင္းေဆာင္ခိုင္းတာနဲ႔ နဂိုထက္ ဆယ္ရာခိုင္ႏႈန္း ပိုဆင္းရဲသြားႏိုင္တယ္။ တခါတေလ မသြားမျဖစ္လို႔သာ ျမန္မာျပည္မျပန္ခင္ ေထာက္ခံစာေလး သြားယူရ၊ ပတ္စပို႔သက္တမ္းေလးကုန္ရင္ သြားတိုးရ၊ ႐ွိစုမဲ့စုေလးထဲက ဆယ္ရာခိုင္ႏႈန္းဆက္ေၾကးေပးရ လုပ္ရတာကိုး။ ထံုးစံအတိုင္းေပါ့ေလ။ ငါေတာ့ ငယ္ငယ္က ေဆာ့ၾကတိုင္း ညစ္တဲ့ေကာင္ေတြပါရင္ သူတို႔ မႏိုင္ႏိုင္ေအာင္ ညစ္ၾကလိမ္ၾကပံုေတြကိုပဲ ျပန္ျမင္ေယာာင္မိတယ္။ ၁၉၉၀ ေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာ ဆယ္ႏွစ္သားေလာက္ပဲ ႐ွိေသးတဲ့ ငါ့အတြက္ မွတ္မွတ္ရရ အသက္သံုးဆယ္ျပည့္လုလု အခ်ိန္မွာမွ ပထမဆံုး မဲေပးဖူးတဲ့ အေတြ႕အႀကံဳေပါ့ဟာ။ ေအာင္မယ္ ဒါေတာင္ ဆႏၵခံယူပြဲေတြ ဘာေတြ လုပ္ေနလို႔ .. သူ႔ဟာသူ အတည္ျပဳလိုက္ပါသည္ ဆိုၿပီး လုပ္ရင္ေရာ ငါတို႔က ဘာတတ္ႏိုင္မွာတဲ့လဲ မိဧပရယ္လ္။ မိုးေကာင္းတုန္း ႐ြာထားဦးေပါ့။ ဘာတဲ့ .. ေခြး႐ူးေကာင္းစား တမြန္းတည့္ တဲ့။ ခုေတာ့ ေခြး႐ူးေကာင္းစား တေနကုန္ပါပဲ။ ေနာက္တစ္ေန႔က်ျပန္ေတာ့လည္း ေခြး႐ူးပဲ ေကာင္းစားတာပဲ။ အဟဲ။
ဒါနဲ႔ စကားမစပ္ ဟိုတေလာက စကၤာပူမွာ Mas Salamatဆိုတဲ့ အၾကမ္းဖက္သမား တစ္ေယာက္လြတ္သြားလို႔တဲ့။ စကၤာပူ တစ္ႏုိင္ငံလံုး အံုးအံုးၾကြက္ၾကြက္ပါပဲ။ Mas Salamat ဆိုတာကေတာ့ စကၤာပူ ခ်န္ဂီေလဆိပ္ကို ဗံုးေဖာက္ဖို႔ ႀကံ႐ြယ္ခဲ့တဲ့ အၾကမ္းဖက္သမား တစ္ေယာက္ပါ။ သူ႔ကို ဖမ္းထားတဲ့ ထိန္းသိမ္းေရးစခန္းမွာ မိသားစုနဲ႔ ေပးေတြ႔ဖို႔ အျပင္ထုတ္လာရင္း အိမ္သာကေန တဆင့္ ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္သြားတယ္လို႔ သတင္းေတြမွာေတာ့ ပါတာပဲဟ။ လံူျခံဳေရးစနစ္ ေကာင္းလွပါတယ္ဆိုတဲ့ စကၤာပူႏုိင္ငံက အဲဒီေန႔မွာ CCTV Camera ပ်က္ေနသတဲ့။ ကဲ . . . ေကာင္းေရာ။ ထားပါေတာ့။ ဒါေတြက နင္သိေအာင္ေျပာျပတာပါ။ ငါေျပာခ်င္တာကေတာ့ သူ႔ပံုႀကီးပါပဲ။ သူ႔ပံုကို ေနရာတုိင္းမွာလုိက္ကပ္ၿပီး ပံုရဲ႕ေအာက္မွာ သူ႔ကိုေတြ႔ရင္ ရဲကို ဖုန္းဆက္ပါဆိုတဲ့ စာတစ္ေၾကာင္းေရးထားတယ္။ ကပ္တာမွ ရထားဘူတာ၊ ကားမွတ္တုိင္၊ ဘတ္စ္စကားေတြေပၚ သစ္ပင္ေတြမွာေရာ ေနရာအႏွံ႔ပါပဲဟာ။ တခ်ိဳ႕ အိမ္သာေတြထဲမွာေတာင္ ကပ္ထားတယ္။ ဘယ္ေလာက္ဆိုးလဲ နင္ပဲ စဥ္းစားၾကည့္ေလ။ ကုိယ္အိမ္သာတက္ေနတုန္း ဓာတ္ပံုျဖစ္ျဖစ္ ဘာျဖစ္ျဖစ္ အေရွ႕မွာ တစံုတစ္ေယာက္က စူးစူးစုိက္စုိက္ႀကီး လာၾကည့္ေနတယ္ဆို။ ျဖစ္ျဖစ္ခ်င္းတုန္းကဆို ညဖက္ႀကီး သူမ်ားအိပ္ေကာင္းတုန္း Handphoneကို Messageလာေတာ့ ဘာမ်ားလဲလို႔ ထၾကည့္ေတာ့ သူ႔ပံုႀကီးပဲ။ ဒီေလာက္ေတာင္ ျမင္ေနမွေတာ့ ဒီလူႀကီးပံုကို ငါ့အိပ္မက္ထဲေတာင္ ထည့္မက္မိတာေပါ့။ အိပ္မက္ထဲမွာ ငါ့ပိုက္ဆံအိတ္ကို ခါးပုိက္ႏႈိက္ခံရတယ္ဟ။ ခါးပိုက္ႏႈိက္ခံရတာ သိသိခ်င္းအနီးအနားမွာ ရွိတဲ့လူေတြဆီက ပိုက္ဆံအိတ္ ျပန္ရတာနဲ႔ပဲ ကမန္းကတန္း ပုိက္ဆံအေရအတြက္ကို စစ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ အရမ္းထူးဆန္းသြားတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ . . ပိုက္ဆံေပၚမွာ ရုိက္ထားတဲ့ လူပံုက အရင္လူႀကီးပံု မဟုတ္ေတာ့ပဲ Mas Salamat ႀကီးပံု ျဖစ္ေနတာကိုး။ ပံုႀကီးကလည္း စပ္ၿဖဲၿဖဲနဲ႔ေပါ့ မိဧပရယ္လ္။
ေမလ ၂ ရက္ေန႔က ျမန္မာျပည္ကို ၀င္ေမႊသြားတဲ့ နာဂစ္မုန္တိုင္းသတင္းကေတာ့ တစ္ကမၻာလံုး ဟိုးေလးတေက်ာ္ပဲ။ ႏိုင္ငံတကာ သတင္းဌာနေတြမွာလည္း သတင္းေတြ ပလူပ်ံလို႔။ ကုလသမဂၢက ထုတ္တဲ့ အစီရင္ခံခ်က္ေတြအရ လူဦးေရ တစ္သန္းခြဲေလာက္ နာဂစ္မုန္တိုင္း ဒဏ္ကို ခံခဲ့ရၿပီး ၈၀၀၀၀ နီးပါး ေသ၊ ၅ ေသာင္းခြဲနီးပါး ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့တယ္တဲ့။ နင္သိလား။ နာဂစ္ဆိုတာ အူရဒူဘာသာစကားနဲ႔ ဒဖ္ဖိုဒယ္လ္ (Daffodil) ပန္းလို႔ အမည္ရသတဲ့။ ၿပိဳဟ္ေမႊတဲ့ ဒီပန္းေၾကာင့္ ငါတို႔ရဲ႕ ျပည္သူေတြ အေတာ္ အတိဒုကၡေရာက္ၾကရတယ္။ ကမၻာအရပ္ရပ္က အကူအညီေတြက မုန္တုိင္း ၀င္ၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီ။
ငါတို႔ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရကေတာ့ ဘာဆို ဘာမွ အဆင္သင့္မျဖစ္ဘူး။ မျဖစ္ဆို ကိုယ့္ဒုကၡကို လာကူမယ့္သူကို လက္ခံဖို႔ေတာင္ အဆင္သင့္ မျဖစ္ဘူးတဲ့။ သမိုင္းမွာေတာ့ အမည္းစက္တစ္ခုပါပဲ။ ျပည္ပက အကူအညီ မရ႐ွာတဲ့ ဒုကၡသည္ေတြရဲ႕ ဘ၀ကို စာနာတဲ့ ျပည္တြင္းက ေစတနာ႐ွင္ေတြက ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ေပးကမ္းကူညီခဲ့ၾကလို႔သာ သူတို႔ အသက္႐ွဴေခ်ာင္ခဲ့ရတာ။ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာေတြကေတာ့ တတ္အားသေ႐ြ႕ ေငြေၾကးနဲ႔ တမ်ဳိး၊ အ၀တ္အစားေတြနဲ႔ တဖံု ေပးပို႔ ကူညီေပးခဲ့ၾကတာ အားရစရာပါ။ အကူအညီေပးဖို႔ သြားတဲ့သူေတြကို လမ္းက တားလိုတား၊ ဖမ္းလိုဖမ္း၊ သူတို႔ လွဴေပးပါမယ္ဆိုၿပီး ၾကားက ျဖတ္စားလပ္စား လုပ္လိုလုပ္ေနတာေတြကေတာ့ ႐ုပ္ပ်က္လြန္းတယ္။ အာဏာပိုင္ေတြ တာ၀န္ယူၿပီး မျမႈပ္ႏိုင္လို႔ ပုပ္ပြေျခာက္သေယာင္းေနတဲ့ အေလာင္းေတြကို ေျမတစ္၀က္ကြယ္ တြင္းတူးၿပီး က်က်နန ျမႈပ္ေပးတဲ့ သူေတြကိုလည္း ဖမ္းတာပဲ။ ကိုသူရ (ဇာဂနာ)တို႔လို အားတက္သေရာ လွဴေန ကူေနတဲ့သူေတြကိုလည္း ဖမ္းတာပဲ။ ငါတို႔ ျမန္မာျပည္က မေကာင္းတာလုပ္ရင္ ေကာင္းစားၿပီး ေကာင္းတာလုပ္ရင္ အဖမ္းခံရသတဲ့လား ဧပရယ္လ္။
ျပည္တြင္းက ျမန္မာဘေလာ့ဂါလူငယ္တစ္စုကလည္း ဘတ္ဂ်တ္တဲလို႔ နာမည္ေပးထားတဲ့ ေငြကုန္ေၾကးက်သက္သက္သာသာနဲ႔ ေဆာက္ႏိုင္တဲ့ အိမ္ေလးေတြကို ဒုကၡသည္ေတြ အတြက္ မိုးၾကားေလၾကားမွာ စြန္႔စြန္႔စားစားသြားၿပီး ေဆာက္ေပးခဲ့တယ္။ အျခားေသာ ဘေလာ့ဂါေတြ၊ လူငယ္လူ႐ြယ္ေတြလည္း ကိုယ့္နည္းကိုယ္ဟန္နဲ႔ နီးစပ္ရာ လူစုၿပီး ဒုကၡသည္ေတြဆီအေရာက္ ဆန္၊ဆီ၊ အစားအစာ၊ အ၀တ္အထည္ေတြကို ေပးပို႔ေပးခဲ့ၾကတယ္။ အစိုးရ သတင္းမီဒီယာေတြက အေျခအေနေတြ ၿငိမ္သက္သြားပါၿပီ။ ဒုကၡသည္ေတြ မ႐ွိေတာ့ပါဘူးလို႔ ေျဗာင္လိမ္ေနခ်ိန္မွာ စီအန္အန္သတင္းဌာနက ဘန္ေကာက္အေျခစိုက္ ရီပို႔တာ Dan River က ျမန္မာျပည္ထဲ ေရာက္လာခဲ့ၿပီး ဒုကၡသည္ေတြ ႀကံဳေတြ႕ေနရတဲ့ အေျခအေနေတြကို ကမၻာသိေအာင္ ထုတ္လႊင့္ျပသခဲ့တယ္။ သူေရာက္ေရာက္ခ်င္းမွာ သူ႔႐ုပ္ပံုကို မျပဘဲ သတင္းေတြ လႊင့္ေနခဲ့ေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္း သူ႔ပံုနဲ႔တကြ သတင္းတင္ဆက္ရင္ ပိုၿပီးပီျပင္မယ္ထင္လို႔ သူ လူလံုးထြက္ျပခဲ့တဲ့ အခ်ိန္က စၿပီး သူ႔ေနာက္ကို ေထာက္လွမ္းေရးေတြ ေျမလွန္ၿပီး လိုက္ေတာ့တာပါပဲ။ သူ ျမန္မာျပည္က ျပန္အထြက္ ေလယာဥ္ကြင္းမွာ အရစ္ခံခဲ့ရေပမယ့္ ကံေကာင္းေထာက္မၿပီး ဘန္ေကာက္ကို ျပန္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ကံမေကာင္းရင္ ၿပီးခဲ့တဲ့ စက္တင္ဘာက အသက္ေပးခဲ့ရတဲ့ ဂ်ပန္သတင္းေထာက္ဓာတ္ပံုဆရာလို ျဖစ္သြားႏိုင္တာကိုး။
နာဂစ္၀င္ၿပီးၿပီးခ်င္းကာလကေတာ့ ျမန္မာ့အေရးဟာ ကမၻာ့သတင္းေတြမွာ အေတာ္ေလး အာ႐ံုစိုက္စရာျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေထာက္ပံ့ေရးပစၥည္းေတြ တင္လာတဲ့ အေမရိကန္၊ ျပင္သစ္၊ ၿဗိတိန္ စစ္သေဘၤာေတြကလည္း ပင္လယ္၀မွာ အသင့္ေစာင့္လို႔ေပါ့။ ျမန္မာျပည္က ဒုကၡသည္ေတြ ႐ွိတဲ့ ဧရာ၀တီတိုင္းကို အစိုးရက ၀င္ကူခြင့္ မေပးရင္ အတင္း၀င္ကူဖို႔ ေတာင္းဆိုၾကတဲ့အထိ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ႏိုင္ငံတကာမွာေတာ့ ဒါကို Humanitarian Intervention လို႔ ေခၚၾကတာေပါ့ေလ။ လူသားခ်င္းစာနာေထာက္ပံ့ဖို႔ ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ျခင္း လို႔ ဘာသာျပန္ရမယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ဒီတခါေတာ့ စစ္အစိုးရ ကိစၥျပတ္ၿပီ ထင္ထားတာ။ ကံေကာင္းေထာက္မစြာနဲ႔ (ယၾတာေကာင္းလို႔လားေတာ့ မသိ) အေမရိကန္ကလည္း အစိုးရခြင့္ျပဳခ်က္ မ႐ွိဘဲ မ၀င္ပါဘူးတဲ့။ ႏို္င္ငံတစ္ႏိုင္ငံရဲ႕ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ(Sovereign of state) ကို ေလးစားပါတယ္ ဘာညာလုပ္ၿပီး ဟုတ္မလုိလိုနဲ႔ ေလွ်ာ္သြားပါေလေရာ။ အကူအညီေတြကိုေတာ့ ေလယာဥ္ပ်ံႀကီးေတြနဲ႔ ရန္ကုန္ေလဆိပ္ကို ေပးပို႔ခဲ့တယ္။ ဒုကၡသည္ေတြဆီ အခ်ိန္တိုတိုအတြင္း ျမန္ျမန္နဲ႔ မ်ားမ်ားေရာက္ေအာင္ ကုန္တင္စစ္ေလယာဥ္ႀကီးေတြနဲ႔ တင္ပို႔လိုက္တဲ့ ပစၥည္းေတြဟာ ေလယာဥ္ေပၚကေန စက္ကိရိယာအကူအညီမပါဘဲ လက္ခ်ည္း သယ္ခ်ေနရတာေၾကာင့္ တေနကုန္ပါေရာလား။ ၿပီးေတာ့လည္း အဲဒီပစၥည္းေတြဟာ ဂိုေဒါင္ေတြထဲမွာ မႏိုးေသာ အိပ္ခ်င္းနဲ႔ အိပ္စက္၊ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေပၚက ေစ်းႀကီးေတြမွာ ေရာင္းအစားခံရနဲ႔ေပါ့ ဧပရယ္လ္။ သတင္းေတြထဲမွာေတာ့ ႏိုင္ငံတကာက ပို႔လိုက္တဲ့ အလွဴပစၥည္းေတြကို အစိုးရ အရာ႐ွိႀကီးေတြ နာမည္တပ္ၿပီး
႐ြာသားမ်ားအလွဴ သူႀကီးေကာင္းမႈ လုပ္ၾကတာ စိတ္ပ်က္စရာပါဟာ။ စက္တင္ဘာကတည္းက သံဃာေတြကို သတ္ခဲ့တဲ့လက္ေတြ အခုတခါ ဒုကၡသည္ေတြဆီက ပစၥည္းေတြကို လုေနျပန္ၿပီ။ ေနာက္ ဘာမ်ား ဆက္လုပ္ၾကဦးမလဲ။ ငါတို႔ ျပည္သူေတြကေရာ ဘယ္ေလာက္အထိ ခံစားေနရဦးမလဲ။ အေျဖမသိတဲ့ ေမးခြန္းေတြ အမ်ားႀကီးပဲ မိဧပရယ္လ္။
နာဂစ္ရဲ႕ ဒုကၡေပးခဲ့ပံုကို ကိုယ္တိုင္ ခံစားၾကည့္ခ်င္တဲ့ ကုလအတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ မစၥတာ ဘန္ကီမြန္းတစ္ေယာက္ေတာ့ ေကာင္းကင္ျပာျပာေအာက္က တဲျပာျပာေလးေတြကို ၾကည့္ရင္း အစိုးရရဲ႕ ေစတနာအမွန္က္ုိ နားလည္ သေဘာေပါက္သြားေလာက္မယ္ ထင္ပါရဲ႕။ သူ႔လိုပဲ တဲျပာျပာေတြကို ၾကည့္ခြင့္ရခဲ့တဲ့ ျပည္ပႏိုင္ငံတစ္ခုက သံအရာ႐ွိတစ္ေယာက္ ေျပာပံုကေတာ့ ၿပံဳးခ်င္စရာပါပဲ။ “ဒုကၡသည္ေတြအတြက္ ေဆာက္ေပးထားတဲ့ တဲေတြမွာ ေန ေနတယ္ဆိုတဲ့ ဒုကၡသည္ေတြရဲ႕ ေျခေထာက္ေတြဟာ ႐ႊံ႕ေတြနဲ႔ ေပက်ံေနတယ္။ သူတို႔ ေန ေနရတယ္ဆိုတဲ့ တဲတ၀ိုက္မွာ ဘာ႐ႊံ႕အစအနမွ မ႐ွိဘူး” တဲ့။ ကဲ.. ဘယ္ကေန အေရာင္ျပဖို႔ ခိုကပ္ေနရတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြကေန အတင္းအဓမၼ ေခၚလာတဲ့ ဒုကၡသည္ေတြလဲ။ ခက္တယ္ ဧပရယ္လ္။ ေ႐ွ႕ကဖံုး ေနာက္ကေပၚဆိုသလိုေပါ့။ ျပခ်င္ရာျပ ေျပာခ်င္ရာေျပာေနရေအာင္ သူတို႔ ျပေန ေျပာေနတဲ့ သူေတြေရာ ငါတို႔ ျပည္သူေတြကပါ သူငယ္ႏွပ္စားေလးေတြ မဟုတ္ၾကဘူး။ လိမ္ရမယ္ဆိုရင္ အခုတမ်ဳိး ေတာ္ၾကာတမ်ဳိး မ်က္ႏွာေျပာင္ေျပာင္နဲ႔ ေျဗာင္လိမ္တတ္တဲ့သူေတြဆိုတာ အားလံုးက အေၾကာင္းသိ အစင္းသိ ျဖစ္ေနၾကၿပီ။
အမ်ဳိးမ်ဳိးအဖံုဖံု လိမ္လို႔ အားမရေသးဘဲ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ဆႏၵခံယူပြဲႀကီးဆိုၿပီး အားရပါးရ ဆက္လိမ္လိုက္ေသးတယ္။ လွ်ိဳ႕၀ွက္မဲေပးရတဲ့ စနစ္အစား ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း မဲ႐ံုေတြထဲ ၀င္ေႏွာက္ယွက္တာေတြ၊ အမွား မျခစ္နဲ႔ အမွန္ျခစ္ဆိုတာေတြ၊ အမွားျခစ္တဲ့လူကို ေထာင္ခ်မယ္ဆိုၿပီး ၿခိမ္းေျခာက္တာေတြ၊ မဲေပးတဲ့ေန႔လူမ်ားမယ္ အခုကတည္းက ႀကိဳတင္မဲထည့္ထားၾကဆိုၿပီး အတင္းကာေရာ ေထာက္ခံမဲ ထည့္ခိုင္းတာေတြ၊ မိသားစု၀င္အားလံုးအတြက္ ကိုယ္စား မဲေပးလို႔ ရတာေတြ စတဲ့ အ႐ွက္မ႐ွိလုပ္ရပ္ေတြနဲ႔ လိမ္ညာၿခိမ္းေျခာက္ခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ တစ္ႏိုင္ငံလံုး မဲေပးခြင့္႐ွိသူ ဦးေရ ၂၂ သန္းထဲက ၉၂.၄ ရာခိုင္ႏႈန္းက သူတို႔ရဲ႕ “ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခမခုိင္ဥပေဒႀကီး” ကို ေထာက္ခံပါတယ္လို႔ ေၾကညာခဲ့ေသးတယ္။ အဟဲ.. ဒီေလာက္ညစ္တာေတာင္ ၁၀၀ ရာခိုင္ႏႈန္းမရတာ ႐ွက္ဖို႔ ေကာင္းလိုက္တာဟာ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လမ္းေပ်ာက္ေျမပံု ၇ခ်က္အရေတာ့ ဖြဲ႕စည္းပံုအစုတ္အျပတ္ကေတာ့ (သူတို႔ ေျပာစကားအရ) အတည္ျဖစ္သြားၿပီ ဧပရယ္လ္။ ဒီေတာ့ ငါတို႔တေတြ ၂၀၁၀ ေ႐ြးေကာက္ပြဲႀကီးမွာလည္း ႀကံ႕ဖြတ္တျဖစ္လဲ ႏိုင္ငံေရးပါတီႀကီးကို အုံးအံုးၾကြက္ၾကြက္ အားေပးလိုက္ၾကရေအာင္လား။ ငါတို႔ တိုင္းျပည္ႀကီးရဲ႕ အ၀ါေရာင္သန္းတဲ့ အနာဂတ္ေတြ ေ႐ွ႕မွာ ျမင္ေနရၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ၀ါ၀ါျမင္တိုင္း ေ႐ႊမထင္လိုက္နဲ႔ မိဧပရယ္လ္။
မတရားဥပေဒကို ခ်ဳိးေဖာက္လို႔ဆိုၿပီး မတရားအဖမ္းခံထားရတဲ့ ငါတို႔ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း သံလြင္အိပ္မက္ အယ္ဒီတာေနဘုန္းလတ္ရဲ႕ ေမြးေန႔ပြဲကိုေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ ဇြန္လ ၂၈ ရက္ေန႔က သူ႔မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြကပဲ ကိုယ္စီကိုယ္ငွ ေကာင္းမႈလုပ္သူလုပ္၊ ဘေလာ့မွာ ေမြးေန႔ဆုေတာင္း ေရးသူကေရးနဲ႔ သူလႊတ္ေျမာက္ေအာင္ ဆုေတာင္းၾက၊ ေတာင္းဆိုၾက၊ အလွဴအတန္း လုပ္ေပးခဲ့ၾကတယ္ေလ။ ဒီတေခါက္ ငါတို႔ သံလြင္အိပ္မက္မွာ သူေရးခဲ့တဲ့ သီခ်င္းခံစားမႈေဆာင္းပါး၊ သူေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေတြကို ငါတို႔ ထည့္ထားတယ္။ မတရားခ်ဳပ္ထားေပမယ့္ .. ေနဘုန္းလတ္ ငါတို႔နဲ႔အတူ အၿမဲ႐ွိေနတယ္ ဧပရယ္လ္။
နင့္ဆီလည္း သံုးလမွ တစ္ခါ စာေရးျဖစ္လို႔ စာက ေရးလိုက္တာ အေတာ္႐ွည္ေနၿပီ။ အခု ငါ နင့္ဆီ စာေရးေနရင္းက သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ထပ္တလဲလဲ နားေထာင္ေနမိတယ္။ ဘာသီခ်င္းလဲ နင္မသိခ်င္ဘူးလား။ “စာနာမႈနဲ႔ ေဖးကူမလား ဒီေျမေပၚအတူႀကီးျပင္း ဒို႔ေသြးခ်င္းပါ.. လက္တြဲလို႔ကူပါ .. အၾကင္နာေတြနဲ႔ ေဖးကူပါ” ဆိုတဲ့ နာဂစ္ဒုကၡသည္ေတြ အတြက္ စပ္ဆိုထားၾကတဲ့ သီခ်င္းေလ။ ငါတို႔ ေသြးခ်င္းသားခ်င္းေတြ အားလံုး လက္မတြဲၾကသေ႐ြ႕၊ အမုန္းပြားေနၾကသေ႐ြ႕၊ အၾကင္နာေတြနဲ႔ ေဖးမကူၾကသေ႐ြ႕ေတာ့ ငါတို႔ ႏိုင္ငံဟာ .. ဆရာတကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ရဲ႕“စိမ္းေနဦးမည့္ ကၽြန္ေတာ့္ေျမ” အစား ငါတို႔ သံလြင္အိပ္မက္ထဲက ၀တၳဳတစ္ပုုဒ္ရဲ႕ ေခါင္းစဥ္လို “ပိန္းေနဦးမည့္ ကၽြန္ေတာ့္ေျမ” ျဖစ္ေနဦးမွာပဲ ဧပရယ္လ္။
၀တၳဳတိုမ်ား 