ညီေလးေရ (၂)

ညီေလးေရ…

အခု အခ်ိန္ေလာက္ ဆိုအရင္တေခါက္ကစာကို မင္းဖတ္ၿပီးေလာက္ေရာေပါ႕။ ငါေျပာတဲ႕ အေၾကာင္းအရာေတြကို မင္းသေဘာေပါက္ရဲ႕လား ၿပီးေတာ႕အေၾကာင္းအရာေတြနဲ႕ ပတ္သတ္ၿပီး ေရွ့ဆက္ေတြးျဖစ္ရဲ႕လား။ ေတြးရမယ္ … စဥ္းစားေတြးေခၚရမယ္။ ဘယ္သူ႕က ကုိယ့္ကိုဘာေတြပဲ လာေျပာေျပာ၊ ဘယ္လိုအေၾကာင္းအရာေတြကိုပဲ ေလ့လာေလ့လာ … ၾကားလိုက္ရတာ၊ ျမင္လုိက္ရတာ၊ ခံစားလိုက္ရတာေတြထက္ပိုတဲ႕ သိမႈပညာအဆင္႕ကိုေရာက္သြားဖို႕ ကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္နဲ႕ စဥ္းစားေတြး ေခၚဖို႕ အေသအခ်ာ ကို လိုအပ္တယ္။ ငါကမင္းကို ငါ့ညီတစ္ေယာက္ အေနနဲ႕ေရာ၊ လူငယ္တစ္ေယာက္ အေနနဲ႕ေရာ တန္ဖိုးရွိတဲ႕သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ တန္ဖိုးဆိုတဲ႕ ေနရာမွာ ငါ႕အေနနဲ႕ကေတာ့ ႏွစ္မ်ိဳးခြဲ ၿပီးျမင္မိတယ္။ အသံုးခ် တန္ဖိုး နဲ႕ပကတိတန္ဖိုး ဆိုၿပီးေတာ့ေလ။ အသံုးခ်တန္ဖိုးဆိုတာ ကေတာ့ရွင္းပါတယ္။ အဲ႕ဒီ လူတစ္ေယာက္ဘယ္ေလာက္ အသံုး၀င္ သလဲ၊ အသံုးက် သလဲ ဆိုတဲ႕ အေပၚမွာ တိုင္းတာတယ္။ အဲဒီ့မွာ သူ႕အတြက္ပဲသူ အသံုး၀င္တဲ့သူ၊ လူတစ္္ဦးတစ္ေယာက္ အတြက္အသံုး၀င္တဲ့သူ၊ မိသားစုအတြက္ အသံုး၀င္တဲ့သူ၊ အဖြဲ႕အစည္းတခု အတြက္ အသံုး၀င္တဲ့သူ၊ သူ႔ႏိုင္ငံ အတြက္ အသံုး၀င္တဲ႕သူ၊ တကမာၻလံုး အတြက္ အသံုး၀င္တဲ့သူ စသည္ျဖင့္ သူ႔ရဲ႕အသံုး၀င္မူ အ၀န္းအ၀ိုင္း ဘယ္ေလာက္က်ယ္သလဲ ဆိုတဲ့အေပၚမွာ မူတည္ၿပီး အသံုးခ်တန္ဖိုး အနည္းအမ်ား ကြဲျပားၾကလိမ့္မယ္။ ေနာက္တခုက ပကတိတန္ဖိုး … အဲဒီပကတိ တန္ဖိုးဆုိတာကေတာ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အေနအထားေတြနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ျဖတ္သန္းမႈေတြမွာ သူဘယ္လို ရပ္တည္ခဲ့သလဲဆိုတဲ့ အေပၚေတြမွာ တိုင္းတာရမယ္ ထင္တယ္။ အရွင္းဆံုး ထပ္ေျပာရရင္ေတာ့ အသံုးခ်တန္ဖိုးဆိုတာ သူဘာလဲဆိုတာနဲ႕ ဆက္ႏြယ္တယ္၊ ပကတိတန္ဖိုးကေတာ႕ သူဘယ္လိုလူလဲ ဆိုတဲ႕ေမးခြန္းနဲ႔ ပိုၿပီးဆက္ႏြယ္လိမ့္မယ္။ အသံုးခ်တန္ဖိုးက မင္းအသံုး၀င္ ေနသေရြ႕အထိ တာရွည္ခံတယ္၊ ပကတိ တန္ဖိုးကေတာ႕ အခု လက္ရွိအသံုး၀င္ေနျခင္း ဆိုတဲ႕ အေနအထားရဲ႕ အလြန္အထိ တာရွည္ခံတယ္။ နားရႈပ္သြားၿပီလား။ ပကတိတန္ဖိုးဆိုတာနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး နည္းနည္း ထပ္ရွင္းဖို႔ လိုမယ္ထင္တယ္။ အခု လက္ရွိအခ်ိန္မွာ ဘယ္သူ႔အတြက္မွ ဘာမွလုပ္ေပးေနစရာမလိုဘဲ သူရဲ႕အရွိတရား (ဒါမွမဟုတ္) သူရွိခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ အမွန္တရားတစ္ခုနဲ႔ တင္တန္ဖိုးရွိေနတာ မ်ိဳးေလ။ အျမင့္ဆံုး ဥပမာေပးရရင္ေတာ့ အႏိႈင္းမဲ့ ပကတိ တန္ဖိုးပိုင္ရွင္ဟာ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားပဲ။ အျခား ဥပမာေတြကိုေတာ့ မင္းဘာသာမင္း စဥ္းစားၾကည့္ေပါ့။

မင္းေနာက္ပိုင္းက်ရင္ ႀကံဳလာလိမ့္မယ္။ အသံုးခ်တန္ဖိုးျမင့္ေပမယ့္ ပကတိ တန္ဖိုး နိမ့္တဲ့သူေတြ။ ဘယ္လိုလူေတြလဲဆိုေတာ့ ပညာေတြအရမ္းတတ္ၿပီး မာန္တက္ေနတဲ့ လူမ်ိဳးေတြေပါ့။ အဲဒီလို လူမ်ိဳးေတြက သူ ဘာအလုပ္မွ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့တစ္ေန႔ ဘာတန္ဖိုးမွ မရွိတဲ့ လူျဖစ္သြားမွာပဲ။ သိပ္ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ အသံုးခ်တန္ဖိုးနဲ႕ ပကတိတန္ဖိုးရဲ႕ ၾကားမွာ သိမ္ေမြ႕တဲ့ ဆက္ႏြယ္မႈတစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုေတာ့ ပရဟိတစိတ္နဲ႔ ေစတနာပဲ။ ဘာေတြပဲလုပ္လုပ္ အတၱစိတ္မွာ အေျခမခံဘဲ ပရဟိတစိတ္နဲ႔ ေစတနာ အရင္းခံၿပီး လုပ္မယ္ဆိုရင္ အဲဒီသူရဲ႕ အသံုးခ်တန္ဖိုးဟာ ပကတိ တန္ဖိုး ျဖစ္လာလိမ့္မယ္။ အဲဒီ့ေတာ့ ငါ့ညီေရ … ျဖစ္ႏိုင္ရင္ တေလာကလံုးအတြက္ အသံုး၀င္တဲ႕ အသံုးခ်တန္ဖိုး ျမင့္မားသူျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။ ၿပီးေတာ့ ဘာကိုပဲလုပ္လုပ္ ပရဟိတစိတ္၊ ေစတနာေတြ အရင္းခံလုပ္ရင္း ကိုယ့္ရဲ႕အသံုးခ်တန္ဖိုးကို ပကတိ တန္ဖိုးအဆင့္ေရာက္ေအာင္ျမွင့္တင္ပါ။ ၿပီးေတာ့ …. ကိုယ္႕ရဲ႕ ျဖတ္သန္းမႈတိုင္းမွာ သတိတရားၿမဲၿမံစြာနဲ႕ ကိုယ္က်င္႕တရားထိမ္းႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရင္း ပကတိတန္ဖိုး ျမင့္သူ တစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပ်ိဳးေထာင္ပါလို႔ ငါေျပာခ်င္တယ္။

လူ႕တန္ဖိုးဆိုတဲ႕စကားလံုးနဲ႕တဆက္တည္းပဲ ငါဆက္ေျပာခ်င္တာက … မင္းလဲၾကားဖူးမွာေပါ့။ ဆရာဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ မကြယ္လြန္မီ ေျပာသြားတဲ့ စကားေလ … “လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ တန္ဖိုးဟာ သူျဖတ္သန္း ေက်ာ္လႊားေနတဲ႕ ေခတ္ႀကီးက သူ႕ပုခံုးေပၚ တင္ေပးလိုက္တဲ့ သမိုင္းတာ၀န္ကို သူဘယ္ေလာက္ သယ္ပိုး ထမ္းေဆာင္ခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္နဲ႔ တိုင္းတာရမွာပဲ” တဲ့။ ဒါကေတာ႕ ဆရာဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ ေျပာခဲ႕တဲ႕စကားေပါ့။ အဲဒီ့အထဲမွာ ငါအဓိကေျပာခ်င္တာက သမိုင္းတာ၀န္ဆိုတဲ႕ စကားပဲ။ လူတိုင္းမွာ သမိုင္းတာ၀န္ရွိတယ္။ အဲဒီသမိုင္းတာ၀န္က ဘာလဲဆိုတာကို သိႏိုင္ဖို႔ ငါတို႔သမိုင္းကို ေလ့လာဖို႔လုိလိမ့္မယ္။ သမိုင္းကို မေလ့လာဘဲနဲ႔ေရာ မသိႏိုင္ဘူးလားလို႔ ေျပာစရာရွိတယ္။ သိေတာ့သိႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သမိုင္းကို ေသေသခ်ာခ်ာ မေလ့လာထားဘဲ သိတဲ့အသိက မျပည္႕စံုႏိုင္ဘူး။ မခိုင္မာဘူးလို႔ေတာ့ ေျပာလို႔ရတယ္။ အဲဒီ့ေတာ့ သမိုင္းကို ေလ့လာပါ။ အဲဒါမွ မင္းရဲ႕ပုခံုးေပၚကို ေခတ္ကတင္ေပးမယ့္ သမိုင္းတာ၀န္ဆိုတာ ဒါႀကီးပါလားဆိုၿပီး မင္းအေသအခ်ာကို သိလာလိမ့္မယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံသား တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ျမန္မာ့သမိုင္းကို ေလ့လာရမယ္။ ကမာၻသူကမာၻသား တစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ကမာၻ႔သမိုင္း ကိုေလ့လာရမယ္။ အဲဒါမွ ကမာၻႀကီးအတြက္ ငါလုပ္ေပးရမယ့္ ငါ့တာ၀န္က ဘာလဲ ဆိုတာကို သိႏိုင္လိမ့္မယ္။ ကိုယ့္ တာ၀န္ ကိုယ္သိၿပီး အဲဒီ့တာ၀န္ကို ေက်ေက်ျပြန္ျပြန္ ထမ္းရြက္ဖို႔ ႀကိဳးစားမွသာ တန္ဖိုးရွိတဲ့ သူျဖစ္လိမ့္မယ္။

ငါ့ညီေရ … မင္းငယ္ေသးေပမယ့္ ... အခုအသက္အရြယ္ထိ မင္းျဖတ္သန္းခဲ့ၿပီးတဲ့ ကာလတေလ်ွာက္မွာ မင္းႀကံဳေတြ႔ေနရတာေတြ အားလံုးဟာ မင္းရဲ႕စိတ္နဲ႕ ထပ္တူညီရဲ႕လား။ မညီဘူးေနာ္ …. ဟုတ္တယ္ .. ငါတို႕ရဲ႕စိတ္ဆႏၵနဲ႔ မကိုက္ညီတဲ႕ အေျခအေနေတြဟာ ငါတို႕မလိုခ်င္ ေပမယ့္လည္း ငါတို႔ဆီ ေရာက္ေရာက္ လာတာပဲေလ။ အဲဒီေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ။ မလိုခ်င္ပါဘူးဆိုေနမွ ကိုယ့္ေရွ႕တည့္တည့္ကို ျပဳတ္က် လာတဲ့ ကံၾကမၼာကို ငါတို႔ဘယ္လို တံုျပန္ၾကမလဲ။ ျငင္းဆန္လို႔ ရေနသေရြ႕ေတာ့ အားတင္းျငင္းဆန္ရံုေပါ့။ ျငင္းဆန္လို႔ ဘယ္လိုမွ မရေတာ့ဘူးဆုိတာ ေသခ်ာသြားရင္ေတာ့ လက္ခံလိုက္ရေတာ့မွာပဲေပါ့။ ဒါေပမယ့္ … ဒီအတိုင္းႀကီးေတာ့ လက္မခံလိုက္နဲ႔ကြာ။ ပံုသ႑န္ေျပာင္း ၿပီးငါတို႕လက္ခံၾကမယ္။ မင္းၾကားဖူးလားေတာ့ မသိဘူး - ေဆာ့ခရတၱိစ္ ေျပာတာ … မိန္းမသာယူလိုက္ပါတဲ့ … မိန္းမေကာင္းကိုရေတာ့ သာယာတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရး သုခကို ခံစားရတာေပါ့တဲ့ … မေကာင္းတဲ့ မိန္းမကိုရေတာ့လည္း သင္ အေတြးေခၚပညာရွင္ ျဖစ္သြားႏိုင္တာေပါ့တဲ့။ ရယ္စရာေကာင္းတဲ့ ဟာသတစ္ခု ဆိုတာထက္ပိုတဲ့ အႏွစ္သာရတစ္ခု အဲဒီ့စာေၾကာင္းေလးထဲမွာရွိတယ္။ အဲဒါ ဘာလဲဆိုေတာ့ … ဘယ္ေလာက္ဆိုး၀ါးတဲ့ အေျခအေန တစ္ခုျဖစ္ပါေစ - အဲဒီ အေျခအေနမွာ အနည္းဆံုး ေကာင္းကြက္တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္ ဆိုတာပဲ။ ငါတို႔က အဲဒါကို ေတြ႕ေအာင္ရွာတက္ဖို႔ပဲ လိုတယ္ေလ။ လမ္းေပၚက သူေတာင္းစားနဲ႕သူေဌးသား ဘယ္သူက အိမ္မက္လွလွ ပိုမ်ားမယ္လို႔ မင္းထင္လဲ။ အဲဒီေတာ့ ဘယ္လိုအေျခအေနမ်ိဳးပဲ ေရာက္ေရာက္ ဘယ္ေတာ့မွ စိတ္ဓါတ္မက်ပါနဲ႔ …. အဲဒီ့ အေျခအေန ရဲ႕ထူးျခားခ်က္၊ အားသာခ်က္၊ ေကာင္းကြက္ေတြကုိ ေတြ႔ေအာင္ရွာပါ။ ၿပီးရင္ အဲဒီေကာင္းကြက္ေလးေတြရဲ႕ အရသာကို ခံစားပါ။ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ ျငင္းဆန္လို႔ မရတဲ့ ေလာကဓံတရားေတြနဲ႕ ႀကံဳလာတဲ့အခါ အဲဒါေတြကို ပံုသ႑န္ ေျပာင္းၿပီး လက္ခံႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။ ေနာက္ႀကံဳတဲ့အခါ ဥပမာေတြေပးၿပီး ငါ ေအးေအးေဆးေဆး မင္းကို ရွင္းျပပါဦးမယ္။ အခုေတာ့ မင္းကိုယ္တိုင္ပဲ ဆက္စဥ္းစားၾကည့္ဦးေပါ့။

အရင္တခါတုန္းက ညီမ်ွျခင္းေလးတစ္ေၾကာင္းနဲ႕ အဆံုးသတ္ထားတယ္။ အခုလည္း ငါစဥ္းစားမိထားတဲ့ ညီမ်ွျခင္း နွစ္ေၾကာင္း နဲ႕မင္း ကိုေရးျပမယ္။

Event + Ego =Emotion

Emotion + Exit =Effect

ညီမ်ွျခင္း နွစ္ခု လံုးမွာ E ေတြပါေတာ့ E ေျခာက္လံုး သီအိုရီလို အမည္တပ္ခ်င္လည္း တပ္ေပါ့။ အဓိပၸာယ္ကေတာ့ ရွင္းရွင္းေလးပါ။ အျဖစ္အပ်က္ (Event) ေတြကို အတၱစိတ္ (Ego) နဲ႕ေပါင္းမၾကည့္ရင္ ဘာမွမျဖစ္ဘူး။ အဲ ေပါင္းမိၿပီဆိုရင္ေတာ့ စိတ္လွဳပ္ရွားမႈ (Emotion) ျဖစ္လာမွာပဲ။ ျဖစ္လာတဲ့ စိတ္လွဳပ္ရွားမႈကလည္း သူ႔ဘာသာသူ စိတ္ထဲမွာပဲ ေနရင္ ဘာမွမျဖစ္ေသးဘူး။ ထြက္ေပါက္ (Exit) နဲ႕ေတြ႔ရင္ေတာ့ အျပင္ထြက္လာၿပီး ၀န္းက်င္ကို အက်ိဳးဆက္ (Effect) ေတြသက္ေရာက္ေတာ့တာပဲ။ အဲဒါေလးပါ။ ငါတို႔က ပုထုဇဥ္ေတြဆိုေတာ့ Event နဲ႔ Ego ကိုခြဲမထားတတ္ေသးဘူး။ အဲဒီေတာ့ Emotion ေတြလည္းျဖစ္ေနမွာပဲ။ Emotion ကလည္း Exit ကိုလို္က္ရွာၿပီး မေတြ႕မျခင္း စိတ္ထဲမွာ ကလိကလိ ျဖစ္ေနမွာ … အဲဒီ့ေတာ့ Exit တစ္ခုကိုေတာ့ ဖြင့္ေပးရမွာေပါ့။ Exit ဖြင့္လိုက္ၿပီ ဆိုတာနဲ႔ Effect ကျဖစ္လာၿပီ။ ဆိုေတာ့ကာ …. ေကာင္းေသာ အက်ိဳးဆက္ေတြ ျဖစ္လာႏိုင္တဲ့ ေကာင္းေသာ ထြက္ေပါက္ကိုပဲရွာဖြင့္မိဖို႔ ႀကိဳးစားရမယ္။ စိတ္ခံစားမႈေတြကုိ လည္း အတၱနည္းသထက္ နည္းေအာင္ စစ္ယူရမယ္။ အေကာင္းဆံုးကေတာ့ အျဖစ္ အပ်က္ေတြတိုင္းကို အတၱ ထည့္မေပါင္းဘဲ သူ႔အတိုင္း ျမင္ေအာင္ ၾကည့္ႏိုင္ဖို႔ေပါ့။ ဒါကေတာ႕ဘာသာေရးဘက္ နည္းနည္း ေရာက္သြားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မင္းသိလာပါလိမ့္မယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြေျပာၾကတာ မင္းၾကားဖူးမွာေပါ့။ အရာရာကို စိတ္ခံစားမႈနဲ႔ မဆံုးျဖတ္နဲ႔ ဆိုတာေလ။ အဲဒါကလည္း ညီမ်ွျခင္းထဲမွာ အက်ံဳး၀င္လိမ့္မယ္။ Exit ကိုလိုက္ရွာတဲ့အခါမွာ Emotion နဲ႔ အတူ အသိဥာဏ္ပညာ (Wisdom) ကိုထည့္ ေပးလိုက္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အက်ိဳးဆက္ (Effect) ေတြေကာင္းလာႏိုင္စရာ ရွိတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။ မင္းလည္းလိုသလို ဆက္ေတြးၾကည့္ေပါ့။

ဒါပဲေလ။ ေနာက္ေတာ့ ထပ္ေျပာေသးတာေပါ့။

ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ျမတ္ႏိုးပါ။ ဥာဏ္ပညာကို တန္ဖိုးထားပါ။

မင္းရဲ႕ ကိုလတ္

(၁၂.၅.၂၀၀၉)

ေနဘုန္းလတ္