အခ်ိန္ကာလ ယႏၱရားသည္ တေရြ႕ေရြ႔ ခရီးႏွင္ေနဆဲ။ သို႔ႏွင့္ တစ္ႏွစ္ၿပီး တစ္ႏွစ္ အခ်ိန္မ်ား ကုန္ဆံုးကာ သံလြင္အိပ္မက္ပင္ သက္တမ္း ၅ ႏွစ္ျပည့္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ အခ်ိန္တံတားေအာက္တြင္ ေရမ်ားစြာသည္ စီးဆင္းခဲ့ေလၿပီ။ ၅ ႏွစ္ ဆိုသည့္ ကာလမွာ လူ႔သက္တမ္းႏွင့္ ယွဥ္လိုက္ေသာ္ အလြန္တိုေတာင္းလွေပသည္။ အခက္အခဲမ်ားစြာကို ေက်ာ္ျဖတ္ကာ ၅ ႏွစ္ သက္တမ္း ျပည့္လာေသာအခါ လွမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ေသာ လမ္းကို ျပန္ေျပာင္း ဆင္ျခင္ကာ ေရွ႕ဆက္ရန္ကို ျပင္ဆင္ရသည္။ ၅ ႏွစ္ျပည့္ သံလြင္အိပ္မက္ အထူးအစီအစဥ္အေနႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အယ္ဒီတာ အသီးသီး၏ ျဖတ္သန္းလာခဲ့ေသာ အေတြ႔အၾကံဳမ်ားကို အေျခခံထားသည့္ အက္ေဆးမ်ားကို ဖတ္ကာ သံလြင္အိပ္မက္ကို ခံစားႏိုင္ရန္ စီစဥ္ထားသည္။ အယ္ဒီတာ တစ္ဦးျဖစ္သူ ေနဘုန္းလတ္ကမူ ဘားအံေထာင္တြင္း၌ ေရာက္ရိွေနျဖင့္ အက္ေဆး ေရးသားေပးပို႔ႏိုင္ျခင္း မရိွေသာ္လည္း သူ၏အျခားလက္ရာမြန္မ်ားျဖစ္သည့္ ဝတၳဳတိုတစ္ပုဒ္ႏွင့္ ေပးစာတစ္ေစာင္တို႔ကိုလည္း ဖတ္ရႈရမည္ျဖစ္သည္။ သံလြင္ႏွင့္အတူ စီးဆင္းခဲ့ေသာ စာေရးသူမ်ား၏ လက္ေရးမူ သ၀ဏ္လႊာမ်ားကိုလည္း စုေဆာင္းထည့္သြင္းေပးထားသည္။

သံလြင္အိပ္မက္ သမိုင္းကို ျပန္ၾကည့္ရင္း ျမန္မာျပည္သမိုင္းကိုလည္း ျပန္လည္ ေမွ်ာ္ၾကည့္မိသည္။ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ အာဇာနည္မ်ား က်ဆံုးခဲ့ေသာ ၁၉ ဇူလိုင္ ၁၉၄၇ သည္ ယခုႏွစ္တြင္ ၆၂ ႏွစ္ ျပည့္ခဲ့ေလျပီ။ တိုင္းတပါး ႏိုင္ငံျခားသို႔ ေရာက္ေနသူ အမ်ားကလည္း “ေၾသာ္ .. အာဇာနည္ေန႔ေတာင္ ေက်ာ္သြားပါေရာလား၊ ေမ့ေနလိုက္တာ” ဟု ေျပာမည့္သူေတြ မ်ားေနသည္။ တိုင္းျပည္တြင္းရိွ သူမ်ားကလည္း ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ရံုးပိတ္ရက္တစ္ရက္အျဖစ္သာ အဓိက ျမင္ေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြကလည္း အာဇာနည္ ဆိုေသာ စကားလံုးကို အာဇာနည္ဆိုေသာ သူရဲေကာင္းစိတ္ဓာတ္ထက္ ပိုျပီး အေလးထားဖို႔ ျပင္ဆင္ေနမိတတ္သည္။ အာဇာနည္ျဖစ္ဖို႔ထက္ အာဇာနည္ေန႔ကို တုိင္းျပည္ အေမွာင္က်ခဲ့ေသာေန႔ဟု တမ္းတလြမ္းေဆြးကာ စကားလံုးမ်ားႏွင့္ အလွဆင္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနတတ္သည္။ သမိုင္းကိုျပန္ၾကည့္ကာ သမိုင္း၏ အမွားမ်ားကို အတုယူရမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း မယူႏိုင္ေသးေပ။ “သမိုင္းကိုသင္တာ မ အ ေအာင္လို႔” ဟု ကြယ္လြန္သူ ဆရာၾကီး ေဒါက္တာသန္းထြန္းက ေျပာခဲ့ဖူးသည္။ အက်ိဳးအေၾကာင္း ဆက္စပ္ကာ မွားတတ္ပံုကို အတုယူရမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း အခ်ဳိ႕ကမူ ကိုယ္ေရးေသာ သမိုင္းသာ အမွန္ျဖစ္ေၾကာင္း သူတျပန္ကိုယ္တျပန္ ျငင္းခုန္ေနဆဲ႐ွိေၾကာင္း ေတြ႕ရသည္။

လမ္းေၾကာင္းမွန္ေပၚသို႔ တက္ႏိုင္ရန္ အဓိက လိုအပ္ေနသည့္ အေၾကာင္းရင္းတစ္ခုမွာ ကိုယ္မွားေနေၾကာင္းသိရန္၊ လက္ခံရန္ ျဖစ္သည္။ ေခါင္းေဆာင္တို႔အေနျဖင့္ မိမိတို႔ လက္ထက္တြင္ တိုင္းျပည္ မည္ေ႐ြ႕မည္မွ် တိုးတက္ေနသည္၊ ဆုတ္ယုတ္ေနသည္ကို အမွန္အတိုင္း ၾကည့္တတ္ရန္လိုေပသည္။ အသစ္အသစ္ ထပ္ကာေတြ႔ရိွေသာ သယံဇာတမ်ားကို နည္းပညာ ေပါင္းစည္းျခင္းမရိွဘဲ ေရာင္းခ်ေနျခင္းသည္ပင္ ဆင္းရဲျခင္း ေထာင္ေခ်ာက္တြင္းသို႔ က်ေရာက္ေနသည့္ အေၾကာင္းရင္း တစ္ရပ္ပင္ ျဖစ္သည္။ ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ ခ်မ္းသာသည္ထက္ ခ်မ္းသာကာ ျပည္သူအမ်ားစုသည္ ဆင္းရဲသည္ထက္ ဆင္းရဲလာျခင္းသည္ပင္ တိုင္းျပည္ဆုတ္ယုတ္ျခင္းကို ျမင္သာေသာ ျပယုဂ္တစ္ခုမဟုတ္ပါေလာ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာျပည္ မည္မွ် ဆင္းရဲေၾကာင္း၊ မည္သူ႔ အျပစ္ေၾကာင့္ ယခုလို ဆင္းရဲတြင္း နက္ေနရေၾကာင္းကို မည္သူမည္၀ါေၾကာင့္ဟု ျပစ္တင္ ေ၀ဖန္ေနမည့္ အစား ဤဆင္းရဲတြင္းနက္နက္မွ ႐ုန္းထြက္ရန္ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ နည္းလမ္းမ်ားကို ျမန္မာျပည္သူ ျပည္သားအားလံုး အတူလက္တြဲ၍ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ႏိုင္ၾကေစရန္ ရည္႐ြယ္၍ ယခု သံလြင္အိပ္မက္ အတြဲ(၃) အမွတ္(၃) တြင္ ဆင္းရဲမြဲေတမႈ အေၾကာင္း အသားေပး၍ ေဖာ္ျပထားျခင္း ျဖစ္သည္။ “ဒီမိုး၊ဒီေရ၊ဒီေလ” ေအာက္၀ယ္ “ဒီအစိုးရ၊ ဒီျပည္သူ၊ ဒီအုပ္ခ်ဴပ္ပံုစနစ္” တို႔ ေပါင္းစပ္၍ ဆင္းရဲမြဲေတမႈျပႆနာကို မည္သုိ႔မည္ပံု တုိက္ဖ်က္ႏိုင္မည္နည္း၊ မည္သည့္ အတိုင္းအတာအထိ တိုက္ဖ်က္ခြင့္ ရမည္နည္း ဆိုသည့္ ေမးခြန္းမ်ား အတြက္ အေျဖ႐ွာရခက္ေနဆဲ ျဖစ္သည္။ သကၠရာဇ္ ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ ခ်မွတ္ခဲ့သည့္ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္တြင္ ကမၻာ့ဆင္းရဲမြဲေတမႈကို ထက္၀က္ ေလ်ာ့ခ်ႏိုင္ရမည္ဟူသည့္ ကမၻာ့ကုလသမဂၢ၏ ေထာင္စုႏွစ္ စီမံကိန္း၏ ရည္မွန္းခ်က္မ်ားမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာျပည္ႏွင့္ အလွမ္းကြာေ၀းေနဆဲပင္ ျဖစ္သည္ဟု သံုးသပ္မိပါသည္။