ကၽြန္မ သူ႕ကုိ စေတြ႕စဥ္ တစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္သည္။ မုိးအုံ႕ေနေသာ ေန႔တစ္ေန႔ဟု ကၽြန္မ မွတ္မိေနပါသည္။ ႐ုံးဆင္းခ်ိန္မို႔ ကားမွတ္တုိင္မွာ လူေတြ မ်ားေနေပမယ့္ ကၽြန္မသူ႔ကုိ ခ်က္ခ်င္း သတိထားမိသြား၏။ သူ၀တ္ထားေသာ အဆင္ဆန္းဆန္းနဲ႕ အကႌ် ကိုယ္က်ပ္ေၾကာင့္မ်ားလား။ သူ႕ရဲ႕အသုံးအေဆာင္ပစၥည္းမ်ားက သစ္လြင္ေနလုိ႔လား။ ကၽြန္မ အတိအက် မမွတ္မိေတာ့ပါ။ ဒါေပမဲ့ သူ႕အမူအရာက တည္ျငိမ္လြန္းသည္ဟု မွတ္မိေနပါသည္။ ေသခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ သူ႔အဆင္အျပင္ႏွင့္ အမူအရာသည္ ကြာဟလြန္းေနသည္ကုိး။

ကားမ်ား တ၀ီ၀ီသြား ေနၾကေသာ လမ္းမေပၚကုိ သူေငး၍ ၾကည့္ေနသည္။ သူ႔အၾကည့္မွာ ၀မ္းနည္းဟန္မပါ၊ တည္ျငိမ္မႈႏွင့္ ေလးနက္မႈ တစ္ခုသာ႐ွိပါသည္။ ေတာ္ေတာ္ၾကည့္ေကာင္းတဲ့ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ပဲ။ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသူေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။ ဒါမွမဟုတ္ ဘြဲ႕ရျပီးစ အလုပ္၀င္စ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ႏုိင္သည္။ အလုပ္မရေသး၍ ရွာေနသူလည္း ျဖစ္ႏုိင္တာပဲ။ ခုေခတ္စားေနေသာ ဘာသင္တန္း ညာသင္တန္းေတြခ်ည္းပဲ လုိက္တက္ေနသူေကာ၊ ျဖစ္ႏုိင္ေသးတာပဲ။ ၄၅ကား လာေတာ့ သူေျပးတက္ကာ သြားသည္။

သူ႕ကုိ မေတြ႕တာ သုံးရက္မွ်ရွိျပီ။ ကၽြန္မ၏ ရုံးဆင္းခ်ိန္မ်ားသည္ ပုံမွန္မွ်သာ။ ကၽြန္မ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္ခ်ိန္ ေသာၾကာေန႔မွာသူ႕ကုိ ျပန္ေတြ႕ပါသည္။ သူ႕အဆင္အျပင္က ပထမေန႔ကေလာက္ မသစ္လြင္ေပမယ့္ ေသေသသပ္သပ္။ ႐ုိး႐ုိး ပိတ္ေက်ာပုိး လြယ္အိတ္တစ္လုံးကုိ ခပ္ေလ်ာ့ေလ်ာ့ လြယ္ထားသည္။ သူ႕လက္မ်ားကုိ ကၽြန္မ ဖ်တ္ကနဲ ၾကည့္မိေတာ့ လက္သည္းနီ ဆုိးမထား။ လက္စြပ္၊ လက္ေကာက္မ်ား ႐ွိမေနပါ။ ေသာ့တြဲတစ္တြဲကုိ လက္ညႈိးမွာ ခ်ိတ္ကာ ေဆာ့ကစားေနသည္။ အရင္တစ္ေခါက္ကလုိ သူကားလမ္းမဘက္ကုိ လွမ္းၾကည့္ေနျပန္ပါသည္။ သူ႔ေက်ာပုိးအိတ္မွာ ခပ္ေသးေသး ေခြး႐ုပ္ကေလးကုိ ခ်ိတ္ထားသည္။ ဒီလုိဆုိေတာ့လည္း သူဟာ သူလုိငါလုိ မိန္းမငယ္ေလး တစ္ေယာက္ပါပဲ။

ေနာက္္ေန႕ေတြမွာ သူ႔ကုိ ႀကဳိၾကားႀကဳိၾကား ေတြ႕ရသည္။ တခါတရံလည္း ရုံးတက္ခ်ိန္တြင္ ေတြ႔ရတတ္သည္။ တခါတရံလည္း အ၀တ္အစားတုိ႕ ႏြမ္းေၾကေနသလုိ ထင္ရသည္။ တခါတရံမွာလည္း အဆင္အျပင္က သစ္လြင္လ်က္။ သူ႕မ်က္ႏွာေပး ကေတာ့ အရင္ကထက္ပင္ ပုိျပီး ေအးေဆးေနသေယာင္။ တေန႕မွာေတာ့ ေလမ်ားေတာင္ ခၽြန္ေနလုိက္ေသးသည္။ ဘယ္သူကုိမွလည္း မၾကည့္။ ဘယ္သူနဲ႔မွလည္း မ်က္လုံးခ်င္းမဆုံ။ ကားလမ္းမဘက္ကုိ ၾကည့္ကာ လုိင္းကားအလာ ေစာင့္တတ္ေသာ အက်င့္က မေပ်ာက္။ လမ္းမဘက္ကုိ မၾကည့္လွ်င္ သူက ေျမႀကီးကုိသာ ငုံ႔ၾကည့္ကာ ကတၱီပါ ဖိနပ္ဦးႏွင့္ ေျမႀကီးကုိ ျခစ္ေနတတ္သည္။

ေန႔တုိင္းမေတြ႔ရပုံ ေထာက္၍ သူအလုပ္ရွာေနတာ ျဖစ္ႏုိင္သည္။ အလုပ္မရေသး၍ တေနရာ၀င္ တေနရာထြက္ လုိက္ရွာရတာ ျဖစ္ႏုိင္သည္။ အ၀တ္အစား သပ္ရပ္ေသာ ေန႔ေတြမွာေတာ့ သူ လူေတြ႔စစ္ေဆးဖုိ႔ သြားရတာ ျဖစ္ရမည္။ ကၽြန္မအေတြးႏွင့္ ကၽြန္မ သူ႔ဘ၀ကုိ ပုံေဖာ္ေနလုိက္ေသးသည္။

ေနာက္ရက္ေတြမွာ ဆက္တုိက္ဆုိသလုိ ကားဂိတ္မွာ ေတြ႕ရလာေတာ့ သူ႔မွာ ပုံမွန္ဆင္းရေသာ အလုပ္ရၿပီဟု ကၽြန္မ ႀကိတ္၍ ၀မ္းသာေပးေနခဲ့သည္။ သူသည္ ဒီကားဂိတ္နားက လမ္းေလး တစ္လမ္းမွာ ေနရမည္။ ဒီလမ္းေလးေတြမွာ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ေလးေတြသာ မ်ားသည္မုိ႔ သူ႔မိသားစုက စားႏုိင္ေသာက္ႏုိင္ရုံေလးသာ ျဖစ္ရမည္။ အခ်ဳိ႕လေတြမွာ အေၾကြးတင္ခ်င္လည္း တင္မည္။ ေနမေကာင္းေသာ မိဘတစ္ပါး ရွိပါက ေငြေၾကးက်ပ္တည္းေသာ အိမ္ေထာင္စုလည္း ျဖစ္ေနႏုိင္ေသးသည္။ မိဘမ်ားမွာ လာဘ္လာဘ မရႊင္ေသာ ၀န္ထမ္းမ်ားလည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။ သူက အေ၀းသင္ တကၠသုိလ္လည္း တက္ေနႏုိင္ေသးသည္။ ဘာေၾကာင့္ရယ္ မသိ ကၽြန္မသူ႔ကုိ ေက်ာင္းသူေလးဟုသာ ထင္ခ်င္ေန၏။

ကၽြန္မ သူ႕ကုိ စသတိထားမိသည္မွာ သုံးလခန္႕ ၾကာသည္ ထင္ေသာေန႕တြင္ သူ႕နံေဘးမွာ အမ်ဳိးသား တစ္ေယာက္ ပါလာသည္။ အသက္ခပ္ၾကီးၾကီးမုိ႕ သူ႕ဦးေလးလား၊ အေဖလား ထင္ရေသာ္လည္း ဟုတ္ဟန္မတူ။ သူတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ လက္ခ်င္းတြဲကာ ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားၾကသည္။ ဘတ္စ္ကား မစီးေတာ့။ သူတုိ႔ကုိ ၾကည့္ရသည္မွာ ပဋိပကၡမ႐ွိ။ ႐ွက္႐ြံ႕ေနျခင္း မ႐ွိ။ အသက္ကြာျခားသည္မုိ႔ အျမင္တစ္မ်ိဳး ျဖစ္ေသာ္လည္း ေအးေဆးေသာ စုံတြဲတစ္တြဲလုိပင္။ အထူးသျဖင့္ သူ႕မ်က္ႏွာမွာ အရင္ကထက္ပင္ တည္ျငိမ္လြန္းေနသည္။

ထုိညက ကၽြန္မအိပ္မက္ထဲမွာ သူ႕ကုိမဂၤလာပြဲ တစ္ခုမွ သတုိ႔သမီး အျဖစ္ေတြ႔ရသည္။ သတုိ႔သားသည္ သူ႕နံေဘးမွ လမ္းေလွ်ာက္ေလ့႐ွိသူ ျဖစ္ေနသည္။ ကၽြန္မသည္ သူ၏ခ်စ္သူ ျဖစ္ေနျပီး သူ႕မဂၤလာပြဲ သုိ႕အေမာတေကာ သြားေနသည္။ သူ႕နာမည္ကုိ ေအာ္ေခၚရင္း (တကယ့္ သူ႕အမည္ကုိ ကၽြန္မ မသိပါ။) ဒါကၽြန္ေတာ့္ ခ်စ္သူ၊ ခင္ဗ်ားနဲ႕ လက္မထပ္ရဘူးဟု ေဒါသတၾကီး ေအာ္ေျပာေနမိသည္။ သတုိ႔သမီးေ႐ွ႕ ေရာက္ေတာ့ သူ႕မ်က္ႏွာကုိ ျမင္ရသည္။ သူ႕မ်က္ႏွာသည္ တည္ျငိမ္လြန္း ပါတကား။ ခံစားခ်က္မရွိ။ ၀မ္းနည္းျခင္း မရွိ။ အံ့ၾသျခင္း မရွိ။ တုန္လႈပ္ျခင္း မရွိ။ ကၽြန္မလန္႔ႏုိးကာ ေခၽြးေစးျပန္ေနသည္။ သူ႕ရဲ႕ အိပ္မက္ထဲမွ မ်က္ႏွာကုိ ျပန္ျမင္ေယာင္ ေနျပန္သည္။

ထုိမနက္က ကၽြန္မ အိပ္ယာမွ ေစာေစာထျဖစ္သည္။ အလုပ္သြားရန္ စိတ္ေစာေနခဲ့သည္။ ကားဂိတ္ေရာက္ရန္ စိတ္ေစာေနခဲ့သည္။ ထမင္းခ်ဳိင့္ထဲတြင္ ထမင္းကုိ ကပ်ာကယာ ထည့္သည္။ ကန္စြန္းရြက္ ေၾကာ္မည့္ အစီအစဥ္ကုိေတာင္ ဖ်က္လုိက္ၿပီး ရွိၿပီးသား ငါးပိခ်က္ကုိသာ ကပ်ာကယာ ထမင္းခ်ဳိင့္ထဲ ထည့္သည္။ ေနာက္ေတာ့ အိမ္မွ ထြက္ခဲ့သည္။

ကားဂိတ္ေရာက္ေတာ့ ဘာေၾကာင့္ရယ္မသိ သူ႔ကုိသာ ရွာမိသည္။ မနက္ရွစ္နာရီ မထိုးခင္ ကၽြန္မေရာက္ေနခဲ့တာမုိ႔ သူ႔ကုိေတာ့ မလြတ္ႏုိင္။ ခုနစ္နာရီခြဲမွ ရွစ္နာရီထုိးကာနီး အထိ ကၽြန္မ သူ႔ကုိ ေမွ်ာ္ေနမိသည္။ ထုိေန႔က သူေရာက္လာလွ်င္ ကၽြန္မသူ႔ကုိ စကားသြားေျပာျဖစ္မည္လား မသိ။ သူ႔နာမည္ႏွင့္ သူ႔အေၾကာင္းကုိ ေမးျဖစ္မည္ ထင္သည္။ ဒါေပမယ့္ ထုိေန႔က သူေရာက္မလာခဲ့ပါ။ ကၽြန္မသာ ရွစ္နာရီ ထုိးကာနီးေတာ့ ဘတ္စ္ကားေပၚ တက္ခဲ့ရသည္။

သူ႔ကုိ ကၽြန္မ ကုိယ့္ညီမတစ္ေယာက္လုိ ကုိယ့္သူငယ္ခ်င္း တေယာက္လုိ ပူပန္ေနခဲ့သည္၊ သူ႔အေၾကာင္း စဥ္းစားေနခဲ့သည္ မွာေတာ့ ဆန္းလွသည္ပဲ။ ဘ၀က ေရစက္ပဲဟု ယူဆရပါမည္။

ေနာက္ေန႔ေတြမွာ ကၽြန္မရုံးကိစၥႏွင့္ ခရီးထြက္ရသည္မုိ႔ တစ္လခန္႔ ကားဂိတ္သုိ႔ မေရာက္ခဲ့ပါ။ သူ႔အေၾကာင္း တုိက္ဆုိင္လွ်င္ ေတြးမိေသာ္လည္း ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ပင္။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ ခရီးက ျပန္ေတာ့ ရုံးျပန္ေရာက္ခဲ့သည္။ ရုံးျပန္ေရာက္ေတာ့လည္း တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ သူ႔ကုိ သတိရျပန္သည္။ မျမင္တာၾကာ၍ အဆင္ေျပရဲ႕လားဟု ေတြးေနမိသည္။

ျပန္ေရာက္ၿပီး တစ္ပတ္ခန္႔ အၾကာ တစ္ညေနမွာသူ႔ကုိ ကၽြန္မျပန္ေတြ႔ေတာ့ ၀မ္းသာသြားခဲ့သည္။ သူကေတာ့ အရာရာ ဘာကိုမွ သတိမထားသည့္ သူ႔ပုံစံအတုိင္း ေအးေအးေဆးေဆးပင္။ ခါတုိင္းလုိပင္ ေခတ္ဆန္ဆန္ ၀တ္ဆင္ထားလ်က္၊ မိန္းမဆန္ဆန္ လက္ကုိင္အိတ္ ခပ္ဆန္းဆန္း တစ္လုံးကုိ လြယ္လ်က္။ လည္ပင္းမွာ ၾကဳိးအနက္ႏွင့္ ေက်ာက္စိမ္းတုံး အရည္လဲ့လဲ့ ေလာ့ကတ္ကုိ ဆြဲထားသည္။ သူ႔ဟန္ပန္မွာ သူ႔အ၀တ္အစား အေဆာင္အေယာင္ေတြ အတြက္ ဂုဏ္ယူပုံလည္း မေပၚ၊ ၀င့္ၾကြားပုံလည္း မရ။ ၀တ္ေနက် ေနသားက်ေနေသာ အရိပ္အေယာင္ကုိသာ ေတြ႔ရသည္။

ကၽြန္မနားက ကပ္လ်က္ရပ္ေနရင္းက ကၽြန္မက်က်န္ခဲ့ေသာ လက္ကုိင္ပ၀ါကုိေတာင္ ေကာက္ေပးေသးသည္။ ကၽြန္မက ေက်းဇူးတင္စကား ေျပာေတာ့ သူ႔မ်က္လုံးေတြထဲမွာ ကၽြန္မကုိ မွတ္မိဟန္မျပ။ ရင္းႏွီးဟန္လည္း မျပပါ။ ကၽြန္မသူ႔ကုိ သတိထားမိခ်ိန္ တေလွ်ာက္လုံး သူကေတာ့ သူ႔ကမာၻေလးထဲမွာပဲ ရွိေနခဲ့သည္ ထင္၏။

တနလၤာေန႕ ညေန။ အရာရာသည္ ေနသားက်လ်က္။ ကားမ်ားက လမ္းမေပၚတြင္ ေျပးလႊားေနၾကသည္။ လူအေတာ္မ်ားမ်ား မွတ္တုိင္မွာ ကားရပ္ေစာင့္ ေနၾကသည္။ အေ၀းမွေလွ်ာက္လာ ေနေသာသူ႕ကုိ ျမင္ေနရသည္။ ကၽြန္မအိပ္မက္ကုိ သတိမရမိေတာ့။ သူသည္ ကၽြန္မ၏ နိစၥဓူ၀ ျဖစ္စဥ္တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။ ကၽြန္မသူ႔ကုိ စိတ္၀င္စားတုန္း။ ဒါေပမယ့္ မ်က္မွန္းတန္းမိေနေသာ လူတစ္ေယာက္ အေနထက္ မပုိေတာ့။

ဒီေန႕ေတာ့ သူတစ္ေယာက္ထဲပါပဲ။ သူရပ္ေနက် ေနရာတြင္ ရပ္လုိက္သည္။ အရင္ကလုိ ကားလမ္းမဘက္ကုိ ေငးၾကည့္မေနေတာ့။ ကၽြန္မဘက္ကုိ လွည့္ၾကည့္သည္။ တခ်က္ ျပဳံးျပျပီး ကားလမ္းမကုိ ျဖတ္ကူးသြားသည္။ ကၽြန္မ အလြန္ပဲ အံ့ၾသေနမိသည္။ လေပါင္းမ်ားစြာ ကၽြန္မႏွင့္သူ ဆုံခဲ့တဲ့ ကာလေတြမွာ သူက ကၽြန္မရွိေနတယ္ ဆုိတာကုိ တခါမွ် အသိအမွတ္ မျပဳခဲ့ဖူးဘူး မဟုတ္လား။ သူ႔အၿပဳံးမွာ ကၽြန္မကုိ ခင္မင္ခ်င္ေၾကာင္း အၿပဳံးလား၊ ေက်းဇူး တင္ပါတယ္ ဆုိတဲ့ အၿပဳံးလား၊ အစ္မကုိ ကၽြန္မသိတယ္ ဆုိရုံ အၿပဳံးလား။ ဒါမွမဟုတ္ … ဒါမွမဟုတ္ရင္ …။

ထုိအခ်ိန္မွာပဲ ... ကားတစ္စင္း၊ လြင့္သြားေသာ ခႏၶာတစ္ခု။ ကၽြန္မ မ်က္စိကုိ စုံမွိတ္ထားမိသည္။ ဟာ … ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ကားတုိက္ခံရတယ္။ အသက္က ငယ္ငယ္ေလးပဲ။ ကၽြန္မမွာသြားၾကည့္ရန္ အင္အားမ႐ွိ။ ကၽြန္မသူ႔ အၿပဳံးကုိ ျမင္ေနသည္။ ရင္ေတြ တလွပ္လွပ္ ခုန္ရင္းက သူ႔အၿပဳံးကုိ ျမင္ေယာင္ေနသည္။ အဓိပၸာယ္ကုိေတာ့ ကၽြန္မ မေဖာ္ရဲေတာ့ပါ။