Views : 2192  |
Favoured : 42 |
မိုးေခါင္လြင္ျပင္၌ ပ်ဳိးေသာပန္းခင္း
စိုးသင့္ေဆြ  (၁)
ခရီးသည္ပုိ႔ၿပီးေတာ့ ဆုိက္ကားကုိ ဂိတ္ျပန္ထုိးေတာ့ ေတြ႔ေနၾက သူတုိ႔ေလး ေတြကုိ လမ္းေထာင့္က အမိႈက္ပုံ မွာေတြ႔ရျပန္သည္။ ကုိေမာင္ဗုိ တုိ႔ ဆုိက္ကားဂိတ္က ေစ်းနားမွာ။ လမ္းေထာင့္က အမိႈက္ပုံကေတာ့ ေစ်းနဲ႔ နီး၍ ႏြမ္းဖတ္ေနလို႔ေရာင္းမရတဲ့ ကုန္စိမ္းေတြ၊ အမဲ႐ုိးေတြ အစ႐ွိတဲ့ ေစ်းသည္ေတြ စြန္႔ပစ္ထားတဲ့ အမိႈက္သ႐ုိက္ေတြ ျပည့္နက္ေနသည္။ အမႈိက္သိမ္းကား ပုံမွန္လာသိမ္းေနတဲ့ရက္မွာ မသိမ္းလုိ႔ကေတာ့ အမိႈက္သ႐ုိက္ေတြ က်ီးဆြဲ၊ ေခြးဆြဲ ျဖင့္ ျမင္ရတာေရာ ၊ အနံ႔ အသက္ပါ မေကာင္းေတာ့။ ေအာ္.. သူတုိ႔ေလးေတြဆုိတာ အမိႈက္ပုံမွာ လာၿပီးေတာ့ ႐ွာေဖြေရး အၿမဲလုပ္ေနၾက ကေလးတသုိက္။ သူတုိ႔ေလးေတြ ဘယ္ကလာတယ္ ဆိုတာေတာ့မသိ။ ဒါေပမဲ့ ေစ်းပိတ္ခ်ိန္ ညေနေစာင္းမွာေတာ့ သူတုိ႔ေလးေတြကုိ ပုံမွန္ ေတြ႔ရသည္။ သူတုိ႔မွာ အုပ္ထိန္းသူ႐ွိလား မိဘမဲ့ေတြလား ဆုိတာကုိေတာ့ သူ မသိ။ မၾကာခဏေတြ႔ ေနလုိ႔သာ သူသတိထားမိေနျခင္းပင္။ သူတုိ႔အုပ္စုမွာ တခ်ိဳ႔ကေလးေတြ ကညစ္ေထးေပက်ံေနတဲ့ ေက်ာင္းစိမ္း ေဘာင္းဘီေလးေတြ ဝတ္ထားသည္။ တခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ေက်ာင္းစိမ္း ေဘာင္းဘီေလးေတြ ဝတ္ၿပီး ေက်ာင္းစာသင္ခန္းထဲမွာ ထုိင္ကာ စာေတြသင္အံခဲ့ဖူးမည့္ပုံ။ ခုေတာ့လည္း ရာသီဥတုဒဏ္ ကာကြယ္႐ုံ၊ အ႐ွက္လုံ႐ုံအတြက္ ဝတ္ဆင္ထားတဲ့ပုံမ်ိဳးျဖစ္လုိ႔ေနသည္။ ဖြာလန္ႀကဲ ဆံပင္နီေၾကာင္ေၾကာင္ေတြ ၊ ေနေလာင္ထားတဲ့ မ်က္ႏွာေလးေတြေပၚက မ်က္ဝန္းေလးေတြက ဆာေလာင္မႈျဖင့္ အၿမဲေဖ်ာ့ေတာ့ေနသည္။ ကုိေမာင္ဗုိ ညဖက္ ဆုိက္ကားသိမ္းလာေတာ့ အေတာ္ေမွာင္ေနၿပီ။ ေစ်းေထာင့္နားေရာက္ေတာ့ အမိႈက္ပုံကုိေတြ႔ေတာ့ ကေလးတသုိက္ကုိ သတိရလုိက္မိေသးသည္။ ဒီအခ်ိန္ဆုိ ဘယ္ေနရာမွာအိပ္ေနၾကမလဲ။ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးမွ ႐ွိၾကပါ့မလားဆုိတဲ့ အေတြးမ်ား ေတြးရင္း ဆုိက္ကားကုိ အိမ္ဖက္သုိ႔ နင္းလာခ့ဲသည္။ (၂) "ေမာင္ငယ္ရင္ေသြး နာဘိေသးေလာ့၊ ေ႐ွးသေရာအခါ ျပည္ဗာရာဝယ္၊ ကုေဋႂကြယ္သား သူေ႒းသားသည္၊ သားတေယာက္ျဖစ္ ခ်စ္၍တေစ၊ အိမ္မွာေန၍…. ……၊ အိမ္မွေန၍……." "ခ်စ္၍တေစ…ခ်စ္၍တေစ…" "ကဲ .. သာထူး နင္မရေသးဘဲနဲ႔ လာၿပီးေတာ့ စာၾကည့္ေပးဖုိ႔မေျပာနဲ႔ ျပန္က်က္လုိက္ဦး .." "ဟာ .. မမ ကလည္း က်ေနာ္ စဥ္းစားေနတာေလ.. ခဏေလးပါ…"။ "မရဘူးဟာ .. ငါလည္း သခၤ်ာေတြ တြက္ရဦးမယ္…."။ သားငယ္ တုိ႔ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ အေျခအခ် ေျပာေနသံကုိ သူ အိပ္ရာထဲမွ မထြက္ေသးပဲ နားေထာင္ေနလုိက္ သည္။ တနဂၤေႏြေန႔ ျဖစ္လုိ႔ သားတုိ႔ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ ေက်ာင္းက ေပးလုိက္ေသာ အိမ္စာေတြ လုပ္ေနျခင္းျဖစ္မည္။ ဇနီးသည္ကေတာ့ ေကာက္ညွင္းေပါင္း ေရာင္းရန္ ထြက္သြားၿပီျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ သမီးႀကီးက စာေတာ္သည္ ဥာဏ္ေကာင္းသည္ အတန္းစဥ္တုိင္းတြင္လည္း ပထမ ရေလ့႐ွိသည္။ သားငယ္ေလး သာထူးကေတာ့ စာကုိေတာ့ လုိလားသည္ ဒါေပမဲ့ မွတ္ဥာဏ္ေၾကာင့္ သူမ်ား ထက္ပုိၿပီး စာကုိက်က္မွတ္ရေလသည္။ သူတုိ႔ မိသားစုမွာ ကုိေမာင္ဗုိက ဆုိက္ကားနင္း၍ မိသားစုအတြက္ အဓိက ဝင္ေငြ႐ွာသူျဖစ္သလုိ။ ဇနီးသည္ မိေထာ ကလည္း ေကာက္ညွင္းေပါင္းဗန္းကုိ ႐ြက္၍ ေမာင္တထမ္း မယ္တ႐ြက္ တာဝန္ေၾကသူျဖစ္သည္။ အလုပ္ကုိ မခုိမကပ္သူေတြျဖစ္တာမုိ႔ သူတုိ႔ မိသားစုကေတာ့ ဘဝတူေတြထဲမွာ နည္းနည္းအသက္႐ႈေခ်ာင္တဲ့ မိသားစု ျဖစ္ေလသည္။ ကုိေမာင္ဗုိ မ်က္ႏွာသစ္ၿပီးေတာ့ အိမ္ေ႐ွ႔ကုိထြက္လာေတာ့ သားေလးက စာက်က္ေနတဲ့ စားပြဲကေန လွမ္းၿပီး.. "အေဖႀကီး ႏုိးလာၿပီလား .. အေမက အေဖ့အတြက္ ေကာက္ညွင္းေပါင္း နဲ႔ ပဲျပဳတ္ ထမင္းစားပြဲမွာ အုပ္ေဆာင္းနဲ႔ အုပ္ထားတယ္တဲ့.. အေၾကာ္နဲ႔ စားခ်င္ရင္ေတာ့ သားကုိ သြားဝယ္ေပးလုိက္လုိ႔ မွာခဲ့တယ္ သြားဝယ္လုိက္ ရမလား အေဖ.."။ ကုိေမာင္ဗုိ လက္ကာျပလုိက္တယ္ .. သူေရေႏြးၾကမ္းငဲ့ေနေတာ့ ထမင္းစားပြဲဝုိင္းနားကုိသားကလာထုိင္ေလသည္။ " သား ေရာ စားၿပီးၿပီလား…." " စားၿပီးၿပီ… "။ "အေဖ့ကုိေမးစရာ႐ွိလုိ႔.. အေဖက ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့ထိ ေက်ာင္းေနခဲ့တယ္ ဆုိတာဟုတ္လားဟင္ " " ဟုတ္တယ္ သားရဲ့ ဘာလုိ႔လဲ " "အေဖက ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးတာေတာင္ ဘာလုိ႔ ဆုိက္ကားေမာင္းေနတာလည္းဟင္ "။ ဒီလုိပဲ .. သာထူးက စူးစမ္းခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလး႐ွိသည္။ မသိ နားမလည္သည္မ်ားကုိ အၿမဲေမးေလ့႐ွိသည္။ တခါတေလ သူေမးသည္မ်ားက ကုိေမာင္ဗုိ မသိတာေတြ၊ မေျဖႏုိင္တာေတြျဖစ္ေနတတ္သည္။ ခုလည္း ၾကည့္ေလ .. ေျဖရခက္ေသာ ေမးခြန္းတခုကုိ ေမးလာျပန္ေခ်ၿပီ။ "အေဖ ဆယ္တန္းေရာက္ေတာ့ သား အဘုိးဆုံးသြားတယ္… အေဖက သားအႀကီးဆုံးဆုိေတာ့ ပုိက္ဆံ႐ွာတဲ့ တာဝန္က အေဖ့ေပၚက ုိပုံက်လာတယ္သားရဲ့ .. ဘြားဘြားႀကီးနဲ႔ သား အေဒၚေတြက ဘာမွ စီးပြားေရး လုပ္တတ္ကုိင္တတ္တာ မဟုတ္ဘူး.. ဒီေတာ့ ေဖေဖက ရရာ အလုပ္တခုကုိ အျမန္ဆုံးလုပ္မွ ျဖစ္မွာသားရဲ့ .. ေဖေဖ က ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးတာတခုပဲ႐ွိေတာ့ အလုပ္ေတြက သိပ္မခန္႔ခ်င္ၾကဘူး ငါ့သား… ဒါနဲ႔ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဘြားဘြားႀကီးစုထားတဲ့ ပုိက္ဆံေလးနည္းနည္းနဲ႔ ဒီဆုိက္ကားေလးကုိ ဝယ္၊ အေဖကုိယ္တုိင္ နင္းၿပီး အိမ္ အတြက္ ဝင္ေငြ႐ွာရေတာ့တာပဲ သားေရ… ဆယ္တန္းကုိေတာင္ ဆုိက္ကားနင္းရင္းနဲ႔ အားတဲ့ အခ်ိန္ စာက်က္ၿပီး ေအာင္ေအာင္ ေျဖခဲ့ရတယ္ သား.. "။ သူ ႐ွင္းျပေနတာကုိ မ်က္လုံးေလး ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္ျဖင့္ သားက နားေထာင္ေနေလသည္။ သားစိတ္ထဲတြင္ သိပ္ ဘဝင္္က်ေသး ပုံမေပၚေပ။ သားထံမွ ေမးခြန္းထပ္ၿပီး ၾကားရဦးမွာ ေသခ်ာသျဖင့္ သူမေျဖႏုိင္ေသာ ေမးခြန္း မျဖစ္ပါေစႏွင့္ဟုႀကိဳတင္ ဆုေတာင္းထားေလသည္။ "ဒါဆုိ.. ေဖေဖ ဘာလုိ႔ ဘြဲ႔ မရတာလဲ" … " တကၠသုိလ္ဆုိတာတက္ရင္ ပုိက္ဆံေတြမ်ားႀကီးကုန္တယ္ သား.. အဲေလာက္ အကုန္ခံၿပီးတက္ႏုိင္တဲ့ ေငြ အင္အားလည္း ေဖေဖ့မွာ မ႐ွိဘူး။ ေနာက္ၿပီး ေက်ာင္းစာက်က္ဖုိ႔လည္း အခ်ိန္မေပးႏုိင္ဘူးေပါ့ ငါ့သားရယ္… အိမ္ေထာင္စု အတြက္ဝင္ေငြ႐ွာေနရေတာ့ ေငြဘက္ကုိပဲ လုိက္ခဲ့မိၿပီး ေက်ာင္းစာသင္ခန္းနဲ႔ ေဝးခဲ့ရတာ ေပါ့သားရဲ့"။ သားက ဘဝင္က်ေသးပုံမေပၚ.. ဒါေပမဲ့ သူဘယ္လုိမွလုိက္လုိ႔ မမွီတဲ့ တကၠသုိလ္ဆုိတာႀကီးပါလာေတာ့ ဆက္ မေမးပဲ ရပ္သြားသည္။ ၿပီးေတာ့ စာၾကည့္စားပြဲဆီကုိ ျပန္ထြက္သြားၿပီး က်က္လက္စစာကုိ ဆက္က်က္ေနသည္။ "ေမာင္ငယ္ရင္ေသြး နာဘိေသးေလာ့ ..…ေ႐ွးသေရာအခါ ျပည္ျဗာရာဝယ္၊ ကုေဋႂကြယ္သား သူေ႒းသားသည္၊ သားတေယာက္ျဖင့္ ခ်စ္၍တေစ၊ …… ခ်စ္၍တေစ…ခ်စ္၍တေစ"။ သာထူး စာက်က္လိုက္ အလြတ္ျပန္ ႐ြတ္လုိက္ျဖင့္ ေ႐ွ႔ဆက္မတက္ပဲ တဝဲလည္လည္ျဖစ္ေနတာ ကုိေမာင္ဗုိ ၾကားေနရသည္။ ထမင္းစားပြဲမွ လွမ္း အကဲခတ္လုိက္ေတာ့ သားက မ်က္စိကုိမွိတ္ထားရင္း ေ႐ွ႔ဆက္ စာအံဖုိ႔ အတြက္ စာလုံးေတြကုိ စဥ္းစားေနသည္။ ေနာက္ေတာ့ သူလက္ေလ်ာ့လုိက္ဟန္ျဖင့္ ဖတ္စာအုပ္ကုိ ဖုံးထားေသာ လက္ကုိ ဖြင့္ၾကည့္လုိက္သည္။ ၿပီးမွ ဆက္၍ မ်က္လုံးပိတ္ကာ ထပ္႐ြတ္ေနျပန္သည္။ "ခ်စ္၍တေစ၊ အိမ္မွာေန၍ စာေပမတတ္၊ အေ႐ွ႔အေနာက္ေတာင္ေျမာက္ ဘယ္မွာမသိပါျငား၊ .. မသိပါျငား…." သား .. ဒီတခါေတာ့ စိတ္ပ်က္သည့္ဟန္ျဖင့္ ကုိေမာင္ဗုိ ထုိင္ေနရာ ဘက္ဆီကုိ တခ်က္ၾကည့္လုိက္ရင္း။ "အေဖ .. ဒီကဗ်ာကုိ သားက်က္ေနတာ တမနက္လုံး႐ွိေနၿပီ.. မနက္ျဖန္ၾကရင္ အတန္းထဲမွာ အလြတ္ဆုိျပရမယ္ လုိ႔ ဆရာမကမွာလုိက္တယ္… မဆုိျပႏုိင္ရင္ ခုံေပၚမတ္တတ္ရပ္ခုိင္းၿပီး ဒဏ္ေပးမယ္ လုိ႔ေျပာတယ္ .. သား က်က္လုိ႔ မရေသးဘူး အေဖ .. မမ ကလည္း သားကုိ စိတ္မ႐ွည္ေတာ့လုိ႔ စာမၾကည့္ေပးေတာ့ဘူး"။ ေျပာရင္းနဲ႔ ငုိမဲ့မဲ့ျဖစ္လာေသာ သာထူးမ်က္ႏွာေလးက ႀကံရာမရျဖစ္ေနတဲ့ပုံေပၚလြင္ေနလုိ႔ ကုိေမာင္ဗုိ စာၾကည့္ စားပြဲနားသုိ႔ ထလာခဲ့ေလသည္။ "ကဲသား ဘာစာက်က္ေနတာလဲ… " " ကုေဋ႐ွစ္ဆယ္ သူေ႒းသား ကဗ်ာ" "ေအာ္ သားရယ္ ပုံျပင္ေလးလုိ စဥ္းစားၿပီး က်က္လုိက္ရင္ ရသြားမွာပါ…. " " မရဘူး အေဖ.. ဒီကဗ်ာက အရင္ ကဗ်ာေတြနဲ႔ မတူဘူး.. စာေၾကာင္းေတြက မွတ္ရတာ ခက္ေနတယ္"။ " ေျဖးေျဖးေပါ့ သားရယ္.. ရမွာပါ…က်က္လုိက္ဦး.. အေဖ ဆုိက္ကားဂိတ္ထုိးဖုိ႔ အခ်ိန္နီးေနၿပီ.. ညေနျပန္လာ ေတာ့ အေဖ ေျပာျပမယ္ေလ.. ေနာ္…"။ ကုိေမာင္ဗုိ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနတဲ့ သားေလးကုိ ေက်ာခုိင္းၿပီး အိမ္ခန္းထဲကုိျပန္ဝင္ကာ ဆုိက္ကားဂိတ္ထုိးအမီွ သြားရန္ အတြက္ အက်ီ ၤလဲ ဝတ္လုိက္သည္။ အိမ္ခန္းထဲက ျပန္ထြက္လာေတာ့ သားငယ္ကုိ .. အိမ္ေ႐ွ႔ကျပင္တြင္ ထုိင္လ်က္ ႐ႈိက္ေနသည္ကုိေတြ႔ရေလသည္။ စာက်က္မရသျဖင့္ စိတ္ပ်က္ကာ ငုိေနျခင္းပင္။ "သား.. မငုိနဲ႔ေလ စာက စိတ္ၾကည္လင္မွ ျမန္ျမန္ေခါင္းထဲေရာက္တာ သားရဲ့.. ခုသားစိတ္ပ်က္ၿပီး ငုိေနေတာ့ စာေတြ အလုိလုိရသြားေရာတဲ့လား…" ဒီလုိေျပာတာေတာင္မွ သားက အငုိမတိတ္ပဲ ပုိလုိ႔ေတာင္ ဝမ္းနည္းပမ္းနည္း ငုိေနေတာ့သည္။ သူ တခုခုေတာ့ သားကုိ စိတ္ေျပာင္းေအာင္လုပ္မွ ျဖစ္မည္။ "သားေရ... ထ ထ အေဖ နဲ႔ ဂိတ္ကုိလုိက္ခဲ့.. လက္ဖက္ရည္ဆုိင္က .. အီၾကာေကြး နဲ႔ လက္ဖက္ရည္ ဝယ္ေကၽြးမယ္ေလ…" သားက သူႀကိဳက္ေသာ အီၾကာေကြး ဆုိသည္ႏွင့္ ႐ိႈက္ေနတာကုိ နားလုိက္ၿပီး သူ႔ကုိေမာ့ၾကည့္လုိက္ၿပီး စဥ္းစားေနသည္။ ၿပီးေတာ့မွ ေခါင္းၿငိမ့္လုိက္ရင္း ဖိနပ္ကုိထစီးၿပီ္း အိမ္ေ႐ွ႔မွာရပ္ထားတဲ့ ဆုိက္ကား ဆီကုိ လက္ထဲမွာ က်က္လက္စ ဖတ္စာအုပ္ကုိင္ၿပီး ထြက္သြားသည္။ "သမီးေရ .. ေမာင္ေလးကုိ အေဖ ဆုိက္ကားဂိတ္ကုိေခၚသြားတယ္။ အေမျပန္လာရင္ ဂိတ္ကုိလုိက္ ေခၚခုိင္း လုိက္ေနာ္" ကုိေမာင္ဗုိ အိမ္ေပၚက သမီးႀကီးကုိ လွမ္းေအာ္လုိက္သည္။ (၃) သားက ဆုိက္ကားေပၚမွာ စကားတခြန္းမွ မေျပာပဲလုိက္ပါလာသည္။ လက္ထဲမွာေတာ့ က်က္လက္စ ဖတ္စာအုပ္ကုိ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ကိုင္လာသည္။ ကုိေမာင္ဗုိကေတာ့ သားနဲ႔ အတူ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ ထုိင္ရမွာမုိ႔လုိ႔ ေလေလးတခၽြန္ခၽြန္နဲ႔ လိုက္ပါလာေလသည္။ လမ္းထိပ္ေရာက္ေတာ့ သားက စကားတခြန္း ေျပာသည္။ "သားေက်ာင္းမေနခ်င္ေတာ့ဘူး အေဖ… " သား စကားေၾကာင့္ ကုိေမာင္ဗုိ ဆုိက္ကားေျခနင္းကုိ ဖိနင္းေနတဲ့ ေျခေထာက္ေတြေတာင္ တန္႔သြားသည္။ သားကေတာ့ သူ ဘာေၾကာင့္ ေက်ာင္းမေနခ်င္တယ္ဆုိတာကုိ ခုိင္လုံတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြ ဆက္ေပးေနေလၿပီ။ "သား .. က မမ လုိ အတန္းတုိင္းမွာလည္း ပထမ မရဘူး .. ေနာက္ၿပီး စာက်က္ရင္လည္း ခဏေလးနဲ႔ အလြတ္မရဘူး အေဖ.." " သားက်ေတာ့ ဥာဏ္မေကာင္းပဲ .. ဘာလုိ႔ မမကုိၾကေတာ့ ဥာဏ္ေကာင္းေအာင္ အေဖ နဲ႔ အေမ က ေမြးထားတာလဲ။" ကုိေမာင္ဗုိ စိတ္ထဲမွာ ဘုရားတမိေလသည္။ ဒုကၡပါပဲ အေဖနဲ႔ အေမကုိေတာင္ ဆြဲထည့္ေနၿပီ။ သား စာက်က္လုိ႔ မရတာနဲ႔ ေက်ာင္းတက္ဖုိ႔ စိတ္မဝင္စားေတာ့မွာ သူတကယ္ မလုိလားပါ။ သူတုန္းက ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး အေျခ အေနေၾကာင့္ ဘြဲ႔ မရခဲ့ေပမဲ့ သားတုိ႔ကုိေတာ့ ဘြဲ႔ရပညာတတ္ေတြ ျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဂိတ္ကုိေရာက္ေတာ့ တျခားဆုိက္ကားေတြေတာင္ ခရီးသည္ပုိ႔ဖုိ႔ထြက္သြားၿပီ ျဖစ္၍ ဂိတ္မွာ ဆုိက္ကားတစီးမွ မ႐ွိ။ သားကိစၥေျဖ႐ွင္းေနတာနဲ႔ ဒီေန႔ မနက္ဂိတ္ထုိးတာ ေနာက္ေတာင္က်သြားတယ္။ သားကုိ ခရီးသည္ တစ္ေယာက္ ပုိ႔ၿပီးမွ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ ထုိင္မယ္လုိ႔ ႏွစ္သိမ့္ထားရသည္။ သားက ဆုိက္ကားေပၚမွာထုိင္ၿပီး သူ႔လက္ထဲက ဖတ္စာအုပ္ကုိ ဖြင့္ၿပီးစာက်က္ေနသည္။ သားကုိ သူခရီးသည္ ေစာင့္ရင္း စာကူက်က္ေပးဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္သည္။ သားကုိ ပထမဆုံးစာအုပ္ကုိၾကည့္ၿပီး ကဗ်ာကုိ ႐ြတ္ျပဖုိ႔ ေျပာလုိက္သည္။ သားက နံေဘးမွာ တျခား ဆုိက္ကားသမားေတြ႐ွိလုိ႔ ႏႈတ္မွတုိးတုိး႐ြတ္ျပသည္။ "ေမာင္ငယ္ရင္ေသြး နာဘိေသးေလာ့၊ ေ႐ွးသေရာအခါ ျပည္ျဗာရာဝယ္၊ ကုေဋႂကြယ္သား သူေ႒းသားလွ်င္၊ သားတေယာက္ျဖစ္ ခ်စ္၍တေစ၊ အိမ္မွာေန၍ စာေပမတတ္၊ မိဘစုေတ ခႏၶာေ႐ြ႔ေသာ၊ အေ႐ွ႔အေနာက္ ေတာင္ေျမာက္ဘယ္မွာ မသိပါျငား၊ သူေ႒းသားသည္ သုိထားမတတ္၊ အရပ္ရပ္၌ ႏွံအပ္ဥစၥာ ႐ွိသည္မွာကုိ၊ မ်ားစြာကၽြန္ေပါင္း မေကာင္းခုိးယူ၊ ယူ၍ေျပးေ႐ွာင္ အိမ္ကုိေရာငး္၍၊ ေထာင္းေထာင္းေၾကလွ်က္ ခြက္လက္စြဲကာ ေတာင္းစားပါလည္း၊ နင္သာလူမုိက္ ဒုစ႐ုိက္ဟု၊ ႐ုိက္ပုတ္လိုက္ကာ၊ ႐ြာမွထြက္၍ ေတာမွာေသသည္၊ ေကာင္ေသဠင္းဒ က်၏တည္း။" "ေအာ္ သားရဲ့ .. ကဗ်ာ က ပုံျပင္တစ္ပုဒ္လုိ မွတ္ထား သိထားရင္ က်က္ရတာလြယ္ပါတယ္ကြ.." "ဒါဆုိသားကုိေျပာျပပါလား အေဖ.." သူက ကဗ်ာရဲ့ အေၾကာင္းအရာကုိ သားနားလည္ လြယ္မည့္စကားလုံးေတြနဲ႔ေ႐ြးၿပီး ပုံျပင္ေျပာသလုိ ႐ွင္းျပေပးလုိက္သည္။ သားက စိတ္ဝင္တစားႏွင္ ့နားေထာင္ေနေလသည္။ အားလုံး႐ွင္းျပၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ သားက သူ႔ကုိ ေမးခြန္း တစ္ခုေမးေလသည္။ "အေဖ … ကုေဋ႐ွစ္ဆယ္ သူေ႒းသားက ငယ္႐ြယ္စဥ္က စာမသင္ခဲ့လုိ႔ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ရတာ မဟုတ္လား" "အင္းေပါ့.. သားရဲ့ ငယ္ငယ္တုန္းက ေက်ာင္းမသြားခ်င္ဘူးဆုိတာကုိ မိဘေတြက အလုိလုိက္ထားေတာ့ စာမတတ္ပဲ ေတြးေတာဆင္ျခင္ႏုိင္စြမ္းမ႐ွိေတာ့ သူ႔မိဘထားခဲ့တဲ့ အေမြေတြကုိမထိမ္းသိမ္းႏုိင္ပဲ ကုန္သြားတာ ေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ သူက လမ္းတကာ လွည့္ၿပီး ေတာင္းရမ္း စားေသာက္ရေတာ့တာေပါ့ သားရယ္ "  "အင္း… သားသိပါတယ္.. ဒါေပမဲ့ သားေတြးေနတာက လူေတြက သူ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ေနတာကုိ ဘာလုိ႔ ႐ုိက္ရတာလဲ .. သားသာဆုိ သူေ႒းသားေလးကုိ ႐ုိက္မလႊတ္ပဲ စာသင္ေပးလုိက္မွာေပါ့။ ဒါဆုိ သူလည္း ေသၿပီး ဠင္းတ ေတြထုိးဆိတ္တာ မခံရေတာ့ဘူးေပါ့ေနာ္။"
သား ရဲ့ စကားအဆုံးမွာ သူ စိတ္ႏွလုံးေတြ ႏႈံးခ်ိသြားသည္။ ဟုတ္သားပဲ .. တႀကိမ္တခါ မွားယြင္းခဲ့ေသာ သူတေယာက္ကို ေလာကႀကီးက ဒဏ္ခတ္လုိက္ပုံက သိပ္ၿပီးေတာ့ တရားမွ်တမႈမ႐ွိသလုိျဖစ္၍ေနသည္။ တခါတခါ စာနာမႈျဖင့္ ေဖးမကူရမည့္ အစား .. လဲရာ သူခုိးေထာင္း သလုိျဖစ္ေနတတ္တဲ့ လူအဖြဲ႔အစည္းု၏ မွားယြင္းမႈ တခု ကုိ ျမင္ေတြ႔မိေလသည္။ (၄) ခရီးသည္တေယာက္ရလုိ႔ လုိက္ပုိ႔ၿပီး ဂိတ္ကုိျပန္လာခ်ိန္တြင္ေတာ့ သားက ၿပံဳး႐ႊင္စြာျဖင့္ သူ႔ကုိ ဆီးလုိ႔ႀကိဳေလ သည္။ " အေဖ ေျပာသလုိ ပုံုျပင္လုိမွတ္ထားၿပီး စာက်က္တာ .. သား အားလုံးအလြတ္ရသြားတယ္ အေဖ… " သားရဲ့ ဝမ္းသာမႈအေရာင္လက္ေနတဲ့ မ်က္လုံးေလးကုိျမင္ရတာ သူ သက္ျပင္းကုိတိတ္တခုိးခ်မိသည္။ သားအဖ ႏွစ္ေယာက္သား ေအာင္ျမင္မႈ အထိမ္းအမွတ္နဲ႔ ဂိတ္ေ႐ွ႔က လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ကုိ ခ်ီတက္ခဲ့ၾကတယ္။ သားက သူ႔အႀကိဳက္လက္ဖက္ရည္ ခ်ိဳစိမ့္တခြက္ နဲ႔ အီၾကာေကြးပူပူေလးကုိ ငုံၿပီးစားေနတာကုိၾကည့္လုိက္ လမ္းေပၚမွ ေစ်းသြားေစ်းျပန္ေတြကုိ ၾကည့္လုိက္လုပ္ေနရင္း ကုိေမာင္ဗုိ တစုံတခုကို သတိထားမိသြားေလသည္။ လမ္းေထာင့္က အမိႈက္ပုံကုိ အၿမဲေမြေႏွာက္ေနၾက ကေလးတသုိက္ထဲက ေက်ာင္းစိမ္းေဘာင္းဘီဝတ္ ကေလး ႏွစ္ေယာက္္။ မနက္ပုိင္း ေစ်းဝယ္သူစည္ကားတဲ့ အခ်ိန္မုိ႔လုိ႔ ေစ်းအဝင္ေပါက္ မလွမ္းမကမ္းမွာ ခြက္ေလးေတြ ေျမႀကီးေပၚခ်လုိ႔ ေတာင္းရမ္းေနတာကုိ သူသတိထားမိသြားတယ္။ သူၾကည့္ေနတာကုိ သားက ျမင္သြားေလသည္။ သားက ကေလးႏွစ္ေယာက္ကုိ ေသခ်ာစူးစမ္းေနပုံ ျဖင့္ၾကည့္ေန ေလသည္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ကုိျပန္ၾကည့္ေလသည္။ သားႏွင့္ သူ မ်က္လုံးျခင္းဆုံမိၾကေလသည္။ သား၏ မ်က္ဝန္း ေလးေတြသည္ တစုံတခုကုိေျပာခ်င္ေနပုံရသည္။ သူကေတာ့့ သား မ်က္ဝန္းမ်ား၏ အဓိပၸါယ္ကုိ ေဖာ္ထုတ္ၾကည့္ ဖုိ႔ရန္အင္အားမ႐ွိ။ သား မ်က္လုံးမ်ားကုိ က်ိဳးစားၿပီး ဥေပကၡာျပဳခဲ့မိတဲ့အတြက္သာ သူ႔မွာ မလုံမလဲခံစား ေနရေလသည္။ ။ စုိးသင့္ေဆြ ဇန္နဝါရီလ ၄ရက္ နံနက္ ၁၂း၃၇ မိနစ္ |
we are human being . so we should have a chance to try again when we'd done mistake. but we must be sure that don't do again like previous mistake. 
[/i] 
၀တၳဳတိုမ်ား