မိဧပရယ္လ္ေရ..

ငါ့စာကို နင္ မတုန္မလႈပ္ဖတ္ေနမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ စာျဖင့္မစရေသးဘူး - ဘာေၾကာင္တာတုန္းလို႔ေတာ့ မထင္လိုက္ပါနဲ႔။ တကမာၻလံုး ဟိုနားငလ်င္၊ ဒီနားငလ်င္နဲ႔ နင္စာဖတ္ေနတုန္း ငလ်င္မလႈပ္ပါေစနဲ႔လို႔ ငါက အေကာင္းနဲ႔ ဆုေတာင္းေပးတာပါဟ။ ငါလည္း နင့္ဆီကို စာမေရးျဖစ္တာလဲ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီ။ တစ္ႏွစ္တိတိေပါ့။ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ငါ့ခႏၶာကိုယ္အတၱေဘာၾကီးကို ေက်ာက္ခ်ျပီး စာတစ္ေစာင္ေရးလိုက္တယ္။ စာေရးမယ္ဆိုလို႔ ငါ နင့္ဆီပို႔တဲ႔ အရင္ကစာေတြကို ျပန္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ငါ့ဟာငါ ရယ္ခ်င္ပက္က်ိ ျဖစ္သြားတယ္ဟ။ ဘာလို႔လဲ သိလား။ ငါက နင္သိေအာင္ဆိုျပီး ေရးထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြက ျမန္မာျပည္တြင္းက အေၾကာင္းအရာေတြ ျဖစ္လို႔ေနတယ္ေလ။ ငါလည္း သတိမထားမိပါဘူးဟာ။ နင္တို႔က တခါတေလ ငါတို႔အျပင္ကလူေတြ ဖံုးဆက္ျပီး စိုးရမ္တာေတာင္ အိပ္ခ်င္မူးတူးေလသံနဲ႔ “အင္.. ဟုတ္လား.. ”ဆိုျပီး ေျဖေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သတင္းေပးရင္း ေရးရာက ျပည္ပကလူက ျမန္မာျပည္တြင္းကလူကို ျမန္မာျပည္တြင္းအေၾကာင္း သတင္းေပးသလိုျဖစ္ေနတယ္။ ကဲ.. ရယ္စရာမေကာင္းဘူးလား..။ ေတာ္ေတာ္ ဂြက်တဲ့ ငါတုိ႔ ျမန္မာျပည္ေနာ္..။
 

ဂြက်တာအသာထား၊ ခုနက ငလ်င္ဆိုတာဆက္ေျပာဦးမယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ အပ်က္အစီးအမ်ားဆံုးနဲ႔ အာရံုစိုက္အခံရဆံုးကေတာ့ ဂ်ပန္ေပါ့ဟာ။ တကယ္ေတာ့ ဂ်ပန္မတိုင္ခင္ကတည္းက ငလ်င္ေတြ၊ ေရႀကီးတာေတြ ဆက္တိုက္ျဖစ္ေနတာ ဂ်ပန္ၿပီးေတာ့ ငါတို႔ႏိုင္ငံက ေရႊၾတိဂံနယ္ဘက္ေတာင္ ပါသြားေသးမဟုတ္လား။ လူသားေတြ အတတ္က်ဴးလြန္းလို႔၊ ေရရွည္ေမွ်ာ္ေတြးမႈ ေခါင္းပါးလို႔ တို႔ကမာၻႀကီးဟာ ၂၀၁၁ ကို သဘာဝကပ္ေဘးေတြနဲ႔ စခဲ့ပါၿပီ။ ၂၀၁၂ မွာ ကမာၻပ်က္မယ္ဆိုတဲ့ ေမယာ ျပကၡဒိန္ေဟာကိန္းကိုေတာင္ သတိျပဳရေတာ့မလိုပဲ။ သဘာဝေဘးဒဏ္ေတြနဲ႔ အေတာ္ကြာေဝးေနခဲ့တဲ့ တို႔ႏိုင္ငံေတာင္ နာဂစ္၊ ဂီရိ၊ အမည္မသိေတြနဲ႔ အေတာ္ဒုကၡေရာက္ၾကရတယ္ေနာ္။ ဒုကၡသည္ေတြကို ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ကယ္တင္၊ မလုပ္ႏုိင္ရင္ လုပ္ႏိုင္မယ့္လူ အကူအညီေတာင္းဆိုရင္ေတာ့ အခံရသက္သာတာေပါ့ေလ။ အင္း... ဒီသတင္းေတြဖတ္ရေတာ့ တခုခုဆို အရင္ဦးဆံုး ေၾကာက္တတ္တဲ့ နင့္ကို ေျပးၿပီး သတိရမိေသးတယ္ မိဧပရယ္လ္။ နင္ကေတာ့ နီးနီးနားနား ဟိုလိႈဏ္ဂူထဲ ၀င္ေနလို႔ လြတ္မယ္ထင္မေနနဲ႔ဦး။ ငလ်င္က လိႈဏ္ဂူေတြကို အရင္ျဖိဳတာဟဲ့။ လူလုပ္တဲ့လႈိဏ္ဂူဆို သာေတာင္လြယ္ေသး။
 

ဧပရယ္လ္ေရ - ဒီႏွစ္သၾကၤန္ကေတာ့ သိၾကားမင္း ဘာကိုင္ဆင္းမယ္ မသိပါဘူး။ ၂၀၁၁ စ၀င္တာနဲ႔ ခုနေျပာတဲ့ သဘာဝေဘးေတြသာမက စစ္ေဘးေတြကလည္း ဟိုနားဒီနား ျပန္႔လိုပါပဲ။ ကမာၻကို ပထမဆံုး လႈပ္ရွားေစတာကေတာ့ “တူနီးရွား” ပါပဲ။ အဲ.. ေနဦး။ “တူနီးရွား” ဆိုတာ အာစီယံက မဟုတ္ဘူးေနာ္။ အင္ဒိုနီးရွား၊ မေလးရွားနဲ႔ေရာၿပီး အဲဒီနားကပ္ေနတယ္ထင္ဦးမယ္။ (စကားစပ္မိလို႔ပေဟဠိဝွက္ဦးမယ္။ အာစီယံႏိုင္ငံထဲမွာ “ေရလိုမီးရွား” ဆိုတဲ့ႏိုင္ငံရိွသတဲ့။ ဘယ္ႏိုင္ငံလဲ မွန္းၾကည့္စမ္း ဧပရယ္လ္) တူနီးရွားကေတာ့ အာဖရိကႏိုင္ငံတစ္ခုပါ။ အဲဒီမွာ အေရးအခင္းျဖစ္ျပီး အာဏာရွင္ သမၼတ ဘန္အလီ တေယာက္ ႏိုင္ငံကေန ေလယာဥ္တစ္စင္းနဲ႔ ထြက္ေျပးရသတဲ့။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ အဲဒီလိႈင္းခ်က္က အာဏာရွင္ေတြ ၾကီးစိုးတဲ့ အာရပ္ကမာၻကို လႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖစ္ေစခဲ့တာ အီဂ်စ္မွာလည္း လူထုလႈပ္ရွားမႈၾကီးျဖစ္ၿပီးေတာ့ ခုဆိုရင္ တုိင္းျပည္ကို အႏွစ္သံုးဆယ္ၾကာေအာင္ အုပ္ခ်ဳပ္လာတဲ့ အာဏာရွင္ သမၼတႀကီးေတာ့ အရႈံးေပးလုိက္ရပါေရာလား။ ျပည္တင္းမင္းမခံႏိုင္ဆုိသလို တျပည္လံုးညီညြတ္ၾကတဲ့ ေက်းဇူးေပါ့ဟာ။ အာဏာရွင္ဆန္႔က်င္ေရးေတြဟာ အဲဒီမွာတင္ မရပ္သြားဘဲ ပ်ဥ္းမနား ..အဲ မွားလို႔... လစ္ဗ်ား၊ ဘာရိန္း၊ ယီမင္စတဲ့ အာဏာရွင္ အုပ္စိုးတဲ့ႏုိင္ငံေတြအထိ ကူးစက္သြားတာဟာ ကမၻာႀကီးဟာ ရြာႀကီးသာသာပဲ ရွိေတာ့တယ္ဆိုတာ သက္ေသျပေနသေယာင္ေပါ့။ ငါကဒီလိုေျပာေတာ့ ငါတို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံအေၾကာင္းေရာ နင္စဥ္းစားမိေနေလာက္ၿပီေပါ့။ မတူဘူးေလ။ သိတယ္မဟုတ္လား မတူခ်က္ေတြကို။ မသိလို႔ေျပာပါဆိုရင္ေတာ့ ေဒၚျမေလး ေလသံနဲ႔ ေျပာလုိက္မယ္။ “မေျပာခ်င္ဘူး မေျပာခ်င္ဘူး၊ ေျပာကို မေျပာခ်င္ပါဘူးဟာ”။
 

မိဧပရယ္လ္ေရ - ၿပီးခဲ့တဲ့စာမွာ ေရးထားသလိုပဲ ေရြး-ေကာက္-ပြဲႀကီးလည္း ၿပီးပါၿပီ။ ဘဘဝန္ၾကီးခ်ဳပ္လည္း ေရႊစလြယ္ႀကီးလြယ္လို႔ သမၼတျဖစ္ပါၿပီ။ အလႊတ္ေတာ္တဲ့ လႊတ္ေတာ္ႀကီးကိုလည္း က်င္းပေနပါၿပီဟ။ အဲ... နည္းနည္းေတာ့ ရယ္စရာေကာင္းသား။ လႊတ္ေတာ္က တစ္ေန႔ကို က်င္းပခ်ိန္ ၁၅မိနစ္တဲ့။ ဟိုမရိုေသစကားေျပာရရင္ ဗိုက္နာလို႔ အီးအီးသြားပါေနရင္ ျပန္လည္းလာေရာ လႊတ္ေတာ္ကဆင္းေနေလာက္ေရာ။ ဒီေလာက္ဆင္းရဲတြင္းနက္လွတဲ့ ငါတို႔ ႏုိင္ငံကို က်င္းပခ်ိန္ ၁၅ မိနစ္ေလာက္နဲ႔ ဘာေတြမ်ား ေျပာင္းလဲႏုိင္မွာတဲ့လဲ မိဧပရယ္လ္။ သူမ်ားႏုိင္ငံေတြရဲ႕ ပညာေရးစနစ္မွာ iPad နဲ႔ စာသင္ဖို႔ အတြက္ ႀကဳိးစားေနတဲ့အခ်ိန္ မုိးယိုလို႔ စားပြဲခံုေလးေတြ ေနရာေရြ႕ေနရတဲ့ ေက်ာင္းသားေလးေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာ၊ သူမ်ားႏုိင္ငံေတြမွာ လယ္ယာထြန္ယက္ျခင္းကို စက္စြမ္းအားေတြနဲ႔ တုိးတက္ဖို႔ ႀကဳိးစားေနတဲ့အခ်ိန္ ကၽြဲႏြားေစ်းေတြကႀကီးရတဲ့အထဲ လယ္ယာေျမေတြ သိမ္းခံေနရတဲ့ ေတာင္သူဦးႀကီးေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာ၊ သူမ်ားႏုိင္ငံရဲ႕ စက္မႈလက္မႈလုပ္ငန္းေတြမွာ မိန္းကေလးေတြကလည္း ေယာက္်ားေတြနဲ႔ အၿပဳိင္ အလုပ္လုပ္ႏုိင္ခြင့္ေတြရွိၾကတဲ့အခ်ိန္ ကာရာအုိေက၊ အႏွိပ္ခန္းနဲ႔ ညကလပ္ေတြဆီက မိန္းမပ်ဳိေလးေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာ၊ သူမ်ားႏုိင္ငံရဲ႕ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ လူတစ္ဦးခ်င္းရဲ႕ အသက္ကို တန္ဖိုးထားလို႔ Safetyအတြက္ ျပင္ဆင္ေနၾကတဲ့အခ်ိန္ မေဆာက္ခင္ကတည္းက ၿပဳိခ်င္ေနတဲ့ ကန္ထရုိက္တုိက္ေတြမွာ Safety Helmet ၊ Safety boot မပါပဲ တုိက္အျမင့္ႀကီးေပၚသို႔ အုတ္သယ္ေနၾကရတဲ့ အလုပ္သမားတို႔ရဲ႕ မ်က္ႏွာ၊ သူမ်ားႏုိင္ငံေတြမွာ လူ႔အခြင့္အေရးေၾကျငာစာတမ္းဆိုတာေတာင္ မလိုအပ္တဲ့အခ်ိန္ ကုလသမဂၢရဲ႕ လူ႔အခြင့္အေရးေၾကျငာစာတမ္းကို အိမ္ေရွ႕မွာ ကပ္လို႔ အိပ္မက္ေတြ မက္ေနၾကရတဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာ၊ အဲဒီမ်က္ႏွာေတြကို ေထာက္လို႔ အဲဒီလႊတ္ေတာ္ႀကီးကေန တုိးတက္ေျပာင္းလဲေပးႏုိင္မယ္လို႔ ငါတုိ႔ေမွ်ာ္လင့္ႏိုင္ပါ့မလား ဧပရယ္လ္။ အေျပာင္းအလဲဆိုတာႀကီးအတြက္ နည္းနည္းေတာ့ အခ်ိန္ေပးရမွာေပါ့လို႔ ေျပာတဲ့လူေတြ ရွိရင္ တခုေတာ့ ျပန္ေျပာခ်င္တယ္။ ေလးဆယ့္ကိုးႏွစ္ရွိၿပီတို႔ အႏွစ္ ၂၀ေက်ာ္ ၾကာၿပီတို႔ ၿပီးသြားတဲ့ အတိတ္က ျဖစ္ရပ္ေတြကို မေျပာခ်င္ပါဘူး။ အေျပာင္းအလဲဆိုတာႀကီးအတြက္ အခ်ိန္သတ္မွတ္ခ်က္တစ္ခုေတာ့ လိုတယ္လို႔။ ေအးဟာ ေျပာရင္လည္း ေလပူေတြ မႈတ္ထုတ္ၿပီးေတာ့သာ အရုိးထုတ္သြားခ်င္ေတာ့တာပါပဲ။
 

ကဲပါေလ... ထံုးစံအတိုင္း ျပည္တြင္းသတင္းမ်ားကို ေၾကညာလို႔ ၿပီးပါၿပီေပါ့။ နင့္ကို စကၤာပူအေၾကာင္းေျပာျပလုိက္ဦးမယ္။ ဒီကို ေရာက္ေနတဲ့ ျမန္မာေတြ မ်ားလာတာနဲ႔အမွ် ပြဲေတြကလည္း လတုိင္းလိုလိုကို လုပ္ေနၾကေတာ့တာပဲ။ ဟိုတေလာကပဲျမန္မာႏုိင္ငံက အဆုိေတာ္ငါးဆယ္ေလာက္ စကၤာပူမွာ လာေဖ်ာ္ေျဖသြားေသးတယ္ဟ။ ဘာတဲ့ Century Stars Myanmar Concert ဆိုလား။ အဲဒီပြဲကို ေၾကာ္ျငာတဲ့ ေကာင္မေလးရဲ႕ အေျပာအရဆိုရင္ေတာ့ Wow Myanmar Concert ေပါ့ဟာ။ ေကာ္နက္ရွင္ေလးမ်ားေကာင္းရင္ Youtube မွာ တက္ၾကည့္စမ္းပါ... ရယ္ရတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဒီလထဲကုိ ေမာင္မ်ဳိးမင္းရဲ႕ ထာ၀ရႏွင္းဆီ၊ ေနာက္လက်ရင္ စာေပေဟာေျပာပြဲေတြ၊ ၿပီးရင္ ေဇာ္၀င္းထြဋ္ရႈိးပြဲ၊ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ေပၚလီသႀကၤန္ပြဲေတြနဲ႔ ေၾသာ္ ... မ်ားျပားလွစြာေသာ စကၤာပူေရာက္ ျမန္မာပြဲေတြပါတကား။ အဲဒီပြဲေတြကို လုိက္တတ္ရရင္ မြဲသြားေလာက္တယ္။ ဟိုသီခ်င္းေလးကိုေတာင္ သြားသတိရေသးတယ္ဟာ ဘာတဲ့ “ အေပ်ာ္ဆိုတာရယ္ ေငြကုန္ခံႏုိင္ရင္ အေကာင္းဆံုးပဲ ပြဲႀကဳိက္တဲ့ ခင္ႏွမရယ္” ဆိုတာလိုေပါ့။ ခုနက စာေပေဟာေျပာပြဲေတြဆိုလို႔ မ်က္စိလည္သြားသလား ဧပရယ္လ္။ အရင္က တစ္ႏွစ္တစ္ပြဲပါပဲ။ ခုေတာ့ ငါတို႔ပဲ ကံေကာင္းတာလား၊ သူတို႔ပဲ ကံဆိုးတာလား မသိပါဘူးဟာ။ မနည္းတည္ေထာင္ဖြဲ႔စည္းထားရတဲ့ က်င္းပေရးေကာ္မတီက ၂ ျခမ္းကြဲ၊ နာမည္ကိုလည္း ဟိုကပိုင္တယ္၊ ဒီကပိုင္တယ္ျငင္း၊ စာေရးဆရာေတြကိုလည္း ငါဖိတ္ထားတာ သူကလုတယ္ျဖစ္... အမယ္ေလး... ညီညြတ္ျပေနလိုက္ၾကတာမ်ား အားရစရာပါပဲ။ အစကေတာ့ သိပ္မသိပါဘူး။ ဟိုမလံုမျခံဳမိန္းမပံုေတြ မ်က္ႏွာဖံုးတင္တတ္တဲ့ စကၤာပူထုတ္ မဂၢဇင္းက ဆရာသမားက အင္တာနက္မွာ အထုပ္ျဖည္မွပဲ ေအာ္...မဖြဲ႔မီက ကြဲခ်င္ၿပီးသားပါလားလို႔ သိရေတာ့တယ္။ သံလြင္ေမာင္တို႔မ်ား စကားနာထိုးလိုက္တာ မိန္းမႀကီးလိုပဲလို႔ မေျပာလိုက္နဲ႔ဦး မိဧပရယ္လ္။ ငါက ေပ်ာ္လို႔ေျပာေနတာ မဟုတ္ရပါဘူး။ ေကာင္းမြန္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ဖြဲ႕ထားၿပီး စကၤာပူေရာက္ျမန္မာေတြ တခဲနက္ေထာက္ခံထားတဲ့ အဖြဲ႔ျဖစ္လို႔ ငါက မျပိဳကြဲေစခ်င္တာပါ။ ၂ ဖြဲ႔ကြဲၿပီး စာေရးဆရာ တစ္ဒါဇင္ေလာက္ ေလွ်ာက္ေခၚမယ့္အစား ညီညြတ္တဲ့ တစ္ဖြဲ႔တည္းက ဆရာတစ္ေယာက္တည္းပဲ ပင့္ပါ - ငါတို႔ေက်နပ္ပါၿပီဟာ။ မဟုတ္ရင္ လာတဲ့ဆရာေတြက ပရိသတ္ကို မေဟာခင္ သူတို႔ကို ညီညြတ္ေရးတရား အရင္ေဟာရမလိုျဖစ္ေနလိမ့္မယ္။ ဟုတ္ဘူးလားဟာ။
 

စာေရးဆရာေတြဆိုလို႔ မၾကာခင္ကပဲ ဆရာႀကီးပါရဂူ ကြယ္လြန္တာဖတ္လိုက္ရတယ္။ ၉၁ ႏွစ္ဆိုတဲ့အသက္က ငါ့အဘြားေျပာသလိုဆို မွည့္ေပ်ာ္ေနၿပီေပါ့ဟာ။ ဒါေပမယ့္ တစ္ရက္အသက္ပိုရွင္ေနရင္ တို႔လူသားေတြအတြက္ တစ္ခုပိုအက်ဳိးရိွေအာင္ လုပ္ႏုိင္တဲ့ လူသားမ်ဳိးျဖစ္လို႔ အစားထိုးမရတဲ့ ဆံုးရႈံးမႈေတြထဲက တစ္ခုေပါ့ေလ။ ဧပရယ္လ္ေရ - ဒီလုိလူမ်ဳိးေတြ ဆံုးရႈံးရတဲ့အခါ ၾကယ္တစ္ပြင့္ေတာ့ ေၾကြျပန္ၿပီလို႔ တင္စားၾကတယ္။ ငါတို႔ကမာၻေျမမွာ ၾကယ္တစ္ပြင့္ေၾကြသြားလို႔ အလင္းေလ်ာ့မသြားပါဘူး။ သတိလည္းမထားမိပါဘူး။ အဲ... လမိုက္ည လမင္းမရိွဘူးဆိုရင္ေတာ့ သိပ္သိသာတာေပါ့ဟာ။ ေလာကဓာတ္တခုလံုး ပိန္းပိတ္ေမွာင္လို႔ေပါ့။ စာေပေလာကမွာေတာ့ ဆရာေဇာ္ဂ်ီ၊ ဆရာမင္းသုဝဏ္၊ ဆရာပါရဂူ၊ လူထုေဒၚအမာ၊ ဆရာတင္မိုး အစရိွသူေတြဟာ လမင္းေတြပါ သူငယ္ခ်င္းေရ။ ၾကယ္ပြင့္ေလးေတြ မဟုတ္ရပါဘူး။ ဒီလိုပဲ ႏိုင္ငံေရးေလာကမွာလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၊ ဂီတေလာကမွာ ၿမိဳ႕မျငိမ္း စသူေတြဟာ သက္ဆိုင္ရာ နယ္ပယ္ေတြမွာ ေနလိုလလို ထင္ရွားသူေတြပါပဲ။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ သက္တမ္းေစ့ေနၿပီး တတ္ႏိုင္သေလာက္ အက်ဳိးျပဳသြားႏုိင္ၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ အရိွန္ေကာင္းတုန္း လမ္းခုလပ္မွာ ကံမေကာင္း အေၾကာင္းမလွလို႔ တခန္းရပ္ခဲ့ၾကရတယ္။ ခုေခတ္မွာလည္း လုပ္နိုင္ကိုင္ႏိုင္သူတခ်ဳိ႕ဟာ လုပ္ခြင့္မရေအာင္ ပိတ္ပင္ခံထားၾကရေသးတယ္။ အေကာင္းဆံုးအခ်ိန္ေတြကို အျပည့္အဝ အသံုးမခ်ႏိုင္ၾကတာကေတာ့ ရင္နာစရာေကာင္းပါတယ္ ဧပရယ္လ္ေရ။
 

အဲဒီလို အျပည့္အဝ အသံုးမခ်ႏိုင္တဲ့စာရင္းထဲ ထိပ္တန္းတစ္ေနရာက ပါေနတာကေတာ့ ငါ့တို႔သူငယ္ခ်င္းႀကီး ေနဘုန္းလတ္ေပါ့။ သူ႔ေလာက္စာေပကိုခ်စ္တာ၊ ဖတ္အားေရးအားေကာင္းတာ၊ တိုင္းျပည္နဲ႔လူငယ့္အက်ဳိး စဥ္းစားတာ ငါတို႔မ်ဳိးဆက္မွာ ခပ္ရွားရွားရယ္။ ခုေတာ့လည္း ဘားအံေထာင္မွာ ေလာကဓံကို ခါးစည္းခံေနရတာေပါ့ေလ။ ေတြးမိတိုင္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါတယ္ဟာ။ နင္အားရင္ေတာ့ သူ႔အိမ္ သြားလည္ပါေနာ္။ အန္တီက ငါတို႔လာရင္ ေပ်ာ္ေနတာပဲ။ တစ္လတစ္ခါသြားေတြ႔တဲ့ ေထာင္၀င္စာ အမွီ စာေရးခ်င္တယ္ဆိုရင္လဲ ႏိုင္ငံေရး မပါရင္ လက္ခံပါတယ္ဟ။ ဟဲ..ဟဲ.. အလကားစ တာပါဟာ။ ကိုေက်ာ္သူတို႔နဲ႔ ဆက္ဆံတာ၊ မျဖဴျဖဴသင္းကို ဆက္သြယ္တာကိုပဲ ေၾကာက္လန္႔တၾကားျဖစ္ေနတဲ့ နင္တို႔အမ်ိဳးေတြၾကားမွာ ေနဘုန္းလတ္အိမ္ကို သြားဖို႔ သတၱိေတြေမြးရမယ္ဆိုတာ နားလည္ပါတယ္။ မ်ဳိးေၾကာ့ၿမဳိင္သီခ်င္းထဲကအတုိင္းေပါ့ . . . သတိရရင္ ျပီးတာပါပဲဟာ။ နင္တို႔ ငါတို႔လို အရြယ္ေရာက္သူတုိင္း၊ အေျခခံပညာသင္ဖူးသူတုိင္း၊ ဘာသာတရားအထိန္းအကြပ္ရွိသူတုိင္း အမွားနဲ႔ အမွန္၊ ဓမၼနဲ႔ အဓမၼဆိုတာေတြကို ကြဲကြဲျပားျပား ခြဲျခားသိျမင္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အမွန္ကို ေျပာတတ္လုပ္တတ္တဲ့သူေတြနဲ႔ ဆက္ဆံရမွာ ေၾကာက္ေနရင္ အမွန္ဆိုတာ ကြယ္သြားတတ္တယ္ဆိုတာေတာ့ သတိေပးမယ္ဟာ။ အမွားေတြၾကားမွာ အမွန္က မွားသြားတတ္တယ္ဆိုတဲ့စကား နင္ၾကားဖူးမွာေပါ့။ ငါလံုးဝလက္မခံႏိုင္တဲ့စကားပဲ ဧပရယ္လ္။ အမွန္ဟာ ဘယ္ေတာ့မွ မမွားဘူး။ ဘယ္ေလာက္အမွားေတြ မ်ားေနပါေစ၊ အဲဒီအမွန္တရားေလးတစ္ခုဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ေမွးမွိန္မသြားဘူး။ အမွားဆိုတဲ့ အေရာင္ေတြ ကူးမလာဘူး။ ဘယ္ေတာ့မွလည္း အမွန္ကို ဝွက္ထားလို႔မရဘူး သူငယ္ခ်င္း။ ငါ့ရဲ႔ အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းျဖစ္တဲ့ နင့္ကိုေတာ့ အမွန္ေတြနဲ႔ ေ၀းရာကို မေရာက္ေစခ်င္ပါဘူး ဧပရယ္လ္ ရယ္။ ကဲ ငါ့ဆီစာေရးဦး။ ခုေတာ့ ေတာ္ေသးၿပီ။

 

နင္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း
သံလြင္ေမာင္