လူကိုယ္တုိင္ အလုပ္လုပ္ဖုိ႔ မလုိပါ။ ဦးထုပ္ကေလးကုိသာ ခုိင္းလုိက္ရင္ အားလုံး အဆင္ေျပပါတယ္။ ဦးထုပ္ဆုိတာက ေဆာင္းသူရဲ႕ အမွတ္တံဆိပ္တစ္ခု ျဖစ္ေနေသးေတာ့ အလုပ္ကိစၥအားလုံး ၿပီးေျမာက္ ေစပါတယ္။ ဆုိပါေတာ့၊ ညေစာင့္တစ္ေယာက္ရဲ႕ အလုပ္ကုိ သူ႔ရဲ႕ဦးထုပ္က လုပ္ကုိင္ ေဆာင္ရြက္ ေပးပါတယ္။ ဥပမာဗ်ာ၊ ဘုရွ္ရဲ႕ ဦးထုပ္က ဘုရွ္လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ေတြကုိ လုပ္ကုိင္ေပးသလုိ အုိဘားမားရဲ႕ ဦးထုပ္က အုိဘားမားရဲ႕ အလုပ္ကုိ လုပ္ ေပးႏုိင္သလုိမ်ဳိးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဘုရွ္ရဲ႕ ဦးထုပ္က အုိဘားမားရဲ႕ အလုပ္ေတြကုိ လုပ္မေပးႏုိင္ဘူး။ အုိဘားမားရဲ႕ ဦးထုပ္ကလည္း ဘုရွ္ရဲ႕ အလုပ္ေတြကုိ လုပ္ေပးလုိ႔ မရပါဘူး။ ထားပါေတာ့၊ ေျပာခ်င္တာက ဦးထုပ္တစ္လုံးရွိရင္ ကုိယ္တုိင္ အလုပ္လုပ္ဖုိ႔ မလုိဘူး။ ဦးထုပ္ကုိ ခုိင္း႐ုံပဲ ဆုိတာကုိ ေျပာခ်င္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ သတိျပဳဖုိ႔က...။
ကြၽန္ေတာ့္မွာ ဦးထုပ္တစ္လုံး ရွိတယ္။ ေနပူပူ၊ မုိးရြာရြာ အကာအကြယ္လည္း ရေတာ့ အၿမဲေဆာင္းပါတယ္။ ဒီလုိ ေနပူ သက္သာေစတဲ့၊ မုိးအရႊဲ သက္သာေစတဲ့ ဦးထုပ္ တစ္လုံးေတာ့ ရွိသင့္ပါတယ္။ ပုိင္ဆုိင္သင့္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ဒီလုိ ယူဆမိတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဦးထုပ္ရွိေနတဲ့ အတြက္ ႐ုပ္ရွင္မင္းသား ဘရက္ပစ္နဲ႔ လူမွားၿပီး ႏႈတ္ဆက္ခံရမွာ မစုိးရိမ္ ရေတာ့ဘူး။ အိႏၵိယ႐ုပ္ရွင္မင္းသား ရွရြတ္ခန္းနဲ႔လည္း ကြဲကြဲျပားျပား ျဖစ္ေအာင္လုိ႔ ကြၽန္ေတာ္ ဦးထုပ္ ေဆာင္းပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း ဦးထုပ္ေဆာင္းတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ အုိဘားမားရဲ႕ ညီမ ညိဳဘားမားနဲ႔ တူမွာ စုိးလုိ႔ ဆုိၿပီး စာေရးဆရာမ ႏွင္း႐ုိင္းခ်ဳိ(ရမည္းသင္း)လည္း ဦးထုပ္နဲ႔၊ ၿမိဳ႕မၿငိမ္းနဲ႔မတူတဲ့ ဖက္ရွင္ပညာရွင္ ကုိစုိးႀကီးလည္း ဦးထုပ္နဲ႔၊ ကဗ်ာဆရာ ကုိမင္းထက္လည္း ရာဘင္ျဒာနတ္တဂုိးနဲ႔ မမွားေအာင္လုိ႔ ဦးထုပ္နဲ႔၊ ကုိရီးယား႐ုပ္ရွင္မင္းသား ဂြၽန္ေစာနဲ႔မတူတဲ့ ပန္းခ်ီဆရာ ကုိဖုိးလည္း ဦးထုပ္နဲ႔၊ ေျပာရရင္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ အားလုံး ဦးထုပ္ေတြနဲ႔ခ်ည္းပါ။ အေရးႀကီးဆုံးက အေၾကြးရွင္ ေၾကြးလာေတာင္းရင္ မမွတ္မိေအာင္ ဦးထုပ္နဲ႔ ဖုံးထားလုိ႔ ရတာကုိး။
ဒီလုိနဲ႔ တစ္ေန႔မွာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေတြ႕ဆုံဖုိ႔ ခ်ိန္းထားတယ္။ ထုံးစံအတုိင္း တာေမြေလး တံတားေအာက္က အရက္ဆုိင္ေလးမွာေပါ့။ သူငယ္ခ်င္း ပန္းခ်ီဆရာ ကုိဖုိးရယ္၊ ကဗ်ာဆရာ ကုိမင္းထက္ရယ္၊ ကဗ်ာဆရာေလး ေဇာ္လတ္ရယ္ ဆုံၾကဖုိ႔ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ခက္တာက ေရးလက္စ၀တၳဳက မျပီးေသးေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ကုိယ္စား ဦးထုပ္ကုိပဲ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ လႊတ္လုိက္ရတယ္။ အဲဒီမွာ အရက္ေသာက္သူေတြ၊ အရက္ေရာင္းသူေတြ အားလုံး ဦးထုပ္ ကုိယ္စီနဲ႔တဲ့။ ေရာင္းသူ၊ ေသာက္သူ အသံတူ႐ုံ တင္မကဘူး။ ဦးထုပ္ေဆာင္းထားၾကတာခ်င္းပါ တူေနပါေရာတဲ့။ ကြၽန္ေတာ့္ဦးထုပ္ ဆုိင္ေလးထဲ ၀င္သြားေတာ့ ပန္းခ်ီဆရာ ကုိဖုိး ဦးထုပ္ရယ္၊ ကဗ်ာဆရာ ကုိမင္းထက္ ဦးထုပ္ရယ္၊ ကဗ်ာဆရာေလး ေဇာ္လတ္ဦးထုပ္ရယ္တုိ႔ စားပြဲမွာ ယိမ္းထုိးယိမ္းႏြဲ႕ေတာင္ ျဖစ္ေနၾကၿပီတဲ့။
“လာ လာ ဆရာႏုိင္စြမ္း ဦးထုပ္” ဆုိၿပီး ေဇာ္လတ္ဦးထုပ္က ေခၚတယ္တဲ့။ ကြၽန္ေတာ့္ဦးထုပ္လည္း သူတုိ႔နဲ႔ ပူးေပါင္း လုိက္ၿပီး ၀ုိင္းထုိင္ ျဖစ္ၾကေတာ့တယ္တဲ့။ ဦးထုပ္ေတြ ပူးေပါင္း ၀ုိင္းထုိင္ၾကတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားသလဲ မသိေတာ့ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ ဦးထုပ္ကုိ သတိရလုိ႔ နာရီၾကည့္ လုိက္ေတာ့ ည ဆယ္နာရီခြဲေနၿပီ။ ဦးထုပ္က ျပန္မလာေသးဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ ဦးထုပ္ကုိ စိတ္ပူမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာလုပ္ရမယ္ မသိေသးဘူး။
ဦးထုပ္ေပ်ာက္ ေၾကာ္ျငာသတင္းစာမွာ ထည့္ရမလား၊ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ဒီလုိလုပ္မွ ကုိယ့္အထုပ္ ကုိယ္ေျဖျပ၊ ကုိယ့္ေပါင္ကုိ ကုိယ္လွန္ေထာင္းဆုိသလုိ ျဖစ္ ေနမွာ စုိးရိမ္ရေသး ျပန္တယ္။ ရဲစခန္းကုိ ဖုန္းဆက္ တုိင္ၾကားရင္ေရာ၊ ဒါလည္း မျဖစ္ေသးပါဘူး။ ဒီကိစၥက ရဲစခန္းတုိင္ၾကား ေလာက္ေအာင္လည္း မျဖစ္ေသးပါဘူး။ အင္း... ခဏေနလုိ႔မွ ျပန္မလာရင္ ဦးထုပ္ေနာက္ လုိက္သြားမယ္။ လမ္းေဘးမွာ မူးလဲေနလုိ႔လား၊ ျပန္လာဖုိ႔ ဘတ္စ္ ကားေစာင့္ေနတာ မရလုိ႔လား၊ တစ္ခုခုမ်ား ျဖစ္ေနေရာ့သလား စသျဖင့္ ေတြးရင္း ေတြးရင္း ရင္ေမာေနရတယ္။ ဒါနဲ႔ စိတ္မခ်ႏုိင္လုိ႔ ဦးထုပ္ေနာက္ လုိက္ရွာတယ္။ ျမန္ျမန္ေရာက္ေအာင္ ဘတ္စ္ကားနဲ႔သြားမွ။
ဟင္...ဘတ္စ္ကားမွတ္တုိင္မွာ ဘတ္စ္ကား ေစာင့္ေနၾကတာ ဦးထုပ္ေတြ၊ ထုိးဆုိက္လာတဲ့ ဘတ္စ္ကားထဲမွာလည္း ခရီးသြား ဦးထုပ္ေတြ အျပည့္၊ စပယ္ယာ ဦးထုပ္က လူေခၚ အဲ... ဦးထုပ္ေခၚလုိ႔၊ ဒ႐ုိင္ဘာ ဦးထုပ္ႀကီးကလည္း ဘတ္စ္ကားၾကီးကုိ ေမာင္းလုိ႔၊ ကြမ္းေသြးေတာင္ ဗ်စ္ ခနဲ ေထြးလုိက္ေသး။
ဦးထုပ္မပါတာဆုိလုိ႔ ကြၽန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း။ ကြၽန္ေတာ္လည္း မထူးပါဘူးဆုိၿပီး ထုိးဆုိက္လာတဲ့ ဘတ္စ္ကားေပၚကုိ အျမန္ေျပးတက္လုိက္တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္အမွားက ဘတ္စ္ကား ဘယ္ကုိ ေရာက္သလဲလုိ႔ မေမးမိျခင္းပါ။ ကားေပၚ ေရာက္ေတာ့မွ စပယ္ယာဦးထုပ္ ကုိ တာေမြေလးေရာက္လားလုိ႔ ေမးလုိက္ေတာ့ “တံတားေလးေတာ့ မေရာက္ဘူး၊ စိတ္ က်န္းမာေရး ေဆး႐ုံေတာ့ ေရာက္တယ္” တဲ့။
“ဟုိက္”
ကြၽန္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေနာက္မွတ္တုိင္တစ္ခုမွာ ဆင္းလုိက္တယ္။ ဘယ္ မွတ္တုိင္လဲ၊ ဘယ္ေရာက္ေနသလဲဆုိတာ လုံး၀ မသိဘူး။ ဘယ္သြားမယ္၊ ဘာလုပ္ မယ္၊ ဘယ္ကားစီးမယ္ မသိနဲ႔ ေယာင္ခ်ာခ်ာ ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ အခ်ိန္ မသိ၊ ေနရာ မသိနဲ႔ မွတ္တုိင္တစ္ခုမွာ ေငါင္စင္း စင္းနဲ႔ေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဦးထုပ္ကုိယ္စီ ေဆာင္းထားတဲ့ လုံၿခံဳေရးအဖြဲ႕တစ္ဖြဲ႕ ေရာက္လာၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ကုိ မသကၤာလုိ႔ စစ္ေဆးတယ္။
“ေဟ့လူ၊ ဦးထုပ္မပါ ဘာမပါနဲ႔၊ ဘယ္သူလဲ၊ ဘယ္ကလဲ၊ ဘာလာလုပ္တာ လဲ၊ ဘယ္ကုိသြားမွာလဲ” လုိ႔ ေမးတယ္။
“ကြၽန္ေတာ္ ႏုိင္စြမ္းပါ၊ စာေရးဆရာပါ၊ ကြၽန္ေတာ့္ ဦးထုပ္ အရက္ဆုိင္မွာမုိ႔ ...” လုိ႔ ရွင္းျပလုိက္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ ရွင္းျပခ်က္ေၾကာင့္ သူတုိ႔ (ဦးထုပ္ေတြ) ၿပံဳး သြားသလား၊ ရယ္သြားသလား မသိေပ မယ့္ “ဒါဆုိလည္း သြားေတာ့ဗ်ာ၊ ညႀကီး အခ်ိန္မေတာ္ ဦးထုပ္မပါဘဲ သြားရတယ္ လုိ႔”ဟု ေျပာဆုိခဲ့ၿပီး သူတုိ႔ ထြက္သြားၾက တယ္။
ကြၽန္ေတာ္ မွတ္တုိင္မွာ က်န္ရစ္ခဲ့ တယ္။ ေဆး႐ုံတစ္ခုခု၊ ေဆးခန္းတစ္ခုခုမွာမ်ား ေရာက္ေနေလမလားဆုိၿပီး ေဆး႐ုံ ေတြ၊ ေဆးခန္းေတြကုိ သြားၿပီး ရွာေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ့္ဦးထုပ္ကုိ မေတြ႕ရဘူး။ မီးရထားေတြ၊ ဘူတာေတြမွာမ်ား ရွိေလမလားဆုိၿပီး လုိက္ရွာေပမယ့္ မေတြ႕ရဘူး။ ဒါနဲ႔ ေစ်းေတြထဲ၊ ႐ုပ္ရွင္႐ုံေတြထဲ၊ သေဘၤာဆိပ္၊ ေလွဆိပ္ အားလုံးအားလုံး ေနရာအႏွံ႔ လုိက္ရွာေပမယ့္ တျခားဦးထုပ္ေတြက လြဲလုိ႔ ကြၽန္ေတာ့္ဦးထုပ္ကုိ မေတြ႕ရဘူး။ ဒါနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ အိမ္ျပန္ လာခဲ့တယ္။
အဲ...အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ကြၽန္ ေတာ့္ဦးထုပ္က ကြၽန္ေတာ့္အိပ္ရာေပၚမွာ အိပ္လုိ႔ဗ်။ ကြၽန္ေတာ္ ေဒါသထြက္သြားၿပီး ..
.
“ေဟ့ေကာင္ ဦးထုပ္၊ မင္း ဘယ္ ေလွ်ာက္သြားေနသလဲ။ ငါ့မွာ မင္းကုိရွာရတာ ေမာေနၿပီ” လုိ႔ ေအာ္ဟစ္ဆူပူလုိက္ တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ဦးထုပ္က “အာစရိက ကြၽန္ေတာ္မပါဘဲ သြားလာေနတာကုိးဗ်။ ကြၽန္ေတာ္မပါေတာ့ အာစရိမွာ ဦးထုပ္ ေဆာင္းစရာ ေခါင္းမရွိတာ သိကုန္ေတာ့တာေပါ့” တဲ့။
ကြၽန္ေတာ္ ေယာင္ယမ္းၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ေခါင္းကုိ စမ္းလုိက္မိတယ္။
၀တၳဳတိုမ်ား