ရန္ကုန္က မေျပာင္းလဲႏိုင္ေသးတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြထဲက ေျပာင္းလဲေစလိုတဲ့ အရာတစ္ခုကို ျပပါဆိုလွ်င္ တျခားအရာေတြ သိပ္နားမလည္တဲ့ ကၽြန္မကေတာ့ ရန္ကုန္က လိုင္းကားေတြကိုပဲ အရင္ျပပါရေစ။ သံုးႏွစ္ၾကာ ေဝးသြားခဲ့တဲ့ ေနရာကို ေနာက္တေခါက္ ျပန္ေရာက္ေတာ့လည္း အားလံုးဟာ သိထားတဲ့အတိုင္း အရင္လို ေနသားတက်ပါပဲ။ အရင္က ေဟာင္းေနျပီလို႔ ထင္ေနတဲ့ ကားေတြက ပိုေဟာင္းသြားေပမဲ့ လူေတြ ၾကပ္ေနေသးသလိုပဲ၊ အသစ္ေပၚလာတဲ့ လိုင္းကား အသစ္ေတြကလည္း ယာဥ္စီးခကို ပိုတင္ယူေပမဲ့ ျပည့္ၾကပ္ေအာင္ တင္ေနၾကသည္။ အတင္းဆြဲတင္၊ အတင္းတြန္းခ် လုပ္တတ္တဲ့ အာၾကမ္းၾကမ္း စပယ္ယာေတြနဲ႔ ငါးပိသိပ္သလို ထိုးသိပ္ထည့္လာတဲ့ လိုင္းကားေတြလည္း ပိုလို႔မ်ားလာေနဆဲပင္။ ထို႔အျပင္ ဘယ္သြားသြား သံုးရာဆိုျပီး ထိုင္ခံုအျပင္ လူပိုမတင္ဘူးလို႔ဆိုတဲ့ AIRCON BUS ေတြမွာေတာ့ အမ်ားေသာအားျဖင့္ မတ္တပ္ရပ္ကာ ေခြ်းေအာင္းၾက ရပါသည္။

အခုေတာ့ လိုင္းကားေတြဟာ အရင္ကထက္ပိုလို႔ ေဟာင္းႏြမ္း အိုမင္းေနပါျပီ။ တခ်ိဳ႕ေသာ ကားေတြဆို မီးရထားၾကီး ဂ်ံဳးဂ်ံဳးဂ်က္ အစား၊ တို႔ဘတ္စ္ကားၾကီး ဂ်ံဳးဂ်ံဳးဂ်က္လို႔ ေျပာင္းေခၚရမလိုေတာင္ ျဖစ္ေနပါျပီ။ ဒီလိုင္းကားေတြ စေျပးဆြဲကာစကေတာ့ ဆိုဖာ ထိုင္ခံုေလးနဲ႔ပါ။ ေနာက္ ဆိုဖာေတြ ျပဲလာေတာ့ သစ္သားေတြနဲ႔ ျပင္ျပီးရိုက္လာ ျပီး သစ္သားခံုေလးေတြေပါ့။ အခုေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕ ထိုင္ခံု ေနာက္အမွီ သစ္သားျပားေတြ မရွိေတာ့တဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕ကားေတြေတာင္ ရွိေသးသည္။ ေခတ္မွီ သဘာဝ ေလေအးေပးစက္ေတြက တဝက္မွာတင္ ရပ္ေနတာရွိသလို၊ လံုးဝ ဖြင့္လို႔ မရတဲ့ဟာေရာ ၊ ဖြင့္ျပီး ျပန္ပိတ္လို႔ မရတာေရာ ရွိ၏။ ဘာပဲေျပာေျပာ ဒီကားေတြကိုပဲ အားထားျပီး သြားလာေနရတဲ့ ကၽြန္မတို႔လို လူတန္းစားေတြ အတြက္ကေတာ့ ဒီကားေတြဟာ ေတာ္ေတာ္ တန္ဖိုးရွိေနတာ အမွန္ပင္။

အခုလည္း ဒီဘတ္စ္ကားကို ကၽြန္မ ရပ္ေစာင့္ေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနပါျပီ။ ညရွစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္သာ ရွိေသးတာမို႔ ကားမရွိေတာ့တာ မျဖစ္ႏို္င္ေခ်။ တကၠစီငွားဖို႔ စိတ္ကူးလိုက္ေတာ့ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲက ခုန္ေပါက္ျပီး ထြက္သြားမည့္ ေငြေလးေထာင္ကို ႏွေျမာေနမိတာေၾကာင့္ ဘတ္စ္ကားကိုပဲ အားကိုးတၾကီး ေမွ်ာ္ေနမိသည္။ ကၽြန္မ စီးေနၾက မ.ထ.သ ယာဥ္လိုင္း တစ္ခုကေတာ့ ေမွ်ာ္သာေမွ်ာ္ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ေပၚမလာတတ္တဲ့ လိုင္းကားေတြ စာရင္းထဲမွာ ပါ၏။ သဃၤန္းကြ်န္း စံျပေစ်း အလြန္မွာ ဂိတ္ဆံုးတဲ့ ကားဆိုေတာ့ ေပၚလာျပန္ေတာ့လည္း ဒဂံုျမိဳ႕သစ္၊ ရြာသာၾကီး၊ ေလးေဒါင့္ကန္ သြားဖို႔ ကားေျပာင္းစီးမဲ့ လူေတြနဲ႔ ျပည့္ၾကပ္ ေနတတ္ေသးသည္။ ျမိဳ႕ထဲကေန ဂိတ္ဆံုးထိ စီးရတဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕ လူေတြကေတာ့ ေနရာရေအာင္ ေမာ္တင္ဂိတ္စကို ကားပတ္ စီးတတ္ၾကသည္။ ဒီလူေတြထဲမွာ ကၽြန္မလည္း အပါအဝင္ပါပဲ။ အခ်ိန္တစ္နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ၾကာမဲ့ ခရီးမို႔ သက္ေတာင့္သက္သာ ေနရာေလး တစ္ခုရဖို႕ ပိုက္ဆံနဲ႔ အခ်ိန္နည္းနည္း ပိုေပးျပီး ကားျပန္ပတ္စီးျခင္းဟာ အေတာ္အဆင္ေျပေစသည္္။

“ပန္းဆိုးတန္း၊ မဂၤလာေစ်း၊ တာေမြ၊ စံျပေစ်း၊ ၾကီးပြားေရး၊ ကားၾကီးဂိတ္”

စပယ္ယာ ေအာ္သံၾကားမွပဲ ကားေပၚကို အေျပးအလႊား အတင္းတိုးျပီး တက္သြားခဲ့မိသည္။ ပထမဦးဆံုး ေတြးမိေသာအရာမွာ ကၽြန္မအတြက္ ထိုင္စရာေနရာျဖစ္သည္။ အိုး.. ေနရာေတြအမ်ားၾကီးရွိတာပဲ။ ေလဝင္ေလထြက္ ေကာင္းတဲ့ သက္ေတာင့္ သက္သာေနရာေလးတစ္ခုကို ဝင္ထိုင္လိုက္မိသည္။ လက္ထဲမွာ ကားခေပးဖို႔ ထုတ္ထားတဲ့ တစ္ေထာင္တန္ကို ၾကည့္ျပီး စပယ္ယာကို အားနာေနမိေသးသည္။ အေၾကြကိစၥြ ဒါေတာ္ေတာ္ခက္တဲ့ ျပႆနာေပပဲ။ ဘတ္စ္ကားစီးဖို႔ သင့္မွာအေၾကြမရွိလို႔ ပိုက္ဆံအတန္ၾကီးေပးမိတာနဲ႔ လက္ထဲကို ညင္ညင္သာသာနဲ႔ပဲ အစုတ္အျပတ္ေတြ ေရာက္လာမလား၊ ဆူဆူပူပူနဲ႔ပဲဆင္းမည့္ မွတ္တိုင္ေရာက္မွ ျပန္ေတာင္းရမလား မသိႏိုင္ေပ။ ျပန္ေရာက္ကာစ အေၾကာင္း မသိခင္တုန္းကေတာ့ စပယ္ယာျပန္အမ္းတဲ့ အေၾကြစုတ္စုတ္ကို ၾကည့္ျပီး၊ ျပန္လဲေပးခိုင္းမိလို႔ စပယ္ယာ အေအာ္အေငါက္ေအာက္မွာ အရွက္ကြဲခဲ့ရေသးသည္။ အခုေတာ့ တစ္အိတ္လံုး ေမႊေႏွာက္ရွာတာေတာင္မွ အစုတ္အျပတ္ တစ္ရြက္မွ ထြက္မလာတဲ့ အဆံုး တစ္ေထာင္တန္ပဲ ေပးရေတာ့မည္။

တစ္စတစ္စနဲ႔ တိုးတိုးျပီး တက္လာတဲ့ လူေတြကို ၾကည့္ျပီး ေရွ့႕ေလွ်ာက္ပိုျပီး လူပိုၾကပ္ လာမွာကိုေတာ့ ေတြးမိသည္။ တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ့္ေဘးကို ေရာက္လာတဲ့ လူေတြေၾကာင့္ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္ရတတ္ေပမဲ့လည္း အခုေတာ့ ေဘးမွာ အသက္ငါးဆယ္ေက်ာ္၊ ေျခာက္ဆယ္အရြယ္ အဘိုးၾကီးတစ္ေယာက္ ေမွးျပီး တိတ္ဆိတ္စြာ လိုက္လာတဲ့အတြက္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းပင္။ မတ္တပ္ရပ္ေနတဲ့ တစ္ေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စကို ၾကည့္ျပီး ကိုယ္ရထားတဲ့ ေနရာေလးကို ေက်နပ္သလိုလို။

ေရွ႕မွတ္တိုင္ေရာက္ေတာ့ “လိုက္ပြဲေတြနဲ႔ ဆရာေရ..” စပယ္ယာရဲ့ ေအာ္သံ အဆံုးမွာ ေျခာက္ႏွစ္အရြယ္ ကေလးတစ္ေယာက္ ေလးဘက္ေထာက္ျပီး အတင္းတိုးေဝွ႔ကာ ကားေပၚကို တိုးျပီး တက္လာခဲ့သည္။ ကားေပၚေရာက္တာနဲ႔ အေရွ႔က အေနာက္ကို က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ ၾကည့္ကာ ေနရာကို အေျပးအလႊား ရွာေနသည္။ ၾကီးၾကီးငယ္ငယ္ အရြယ္မေရြးပါပဲ မတ္တပ္ရပ္ စီးရတာထက္စာရင္ ထိုင္စရာေနရာကိုေတာ့ လိုခ်င္ၾကမွာပါပဲ။ သူလည္း ဒီလိုပဲေနမွာေပါ့။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ဆံပင္နီေကြးေကြး ကေလးနဲ႔ ႏွစ္ႏွစ္အရြယ္ေလာက္ရွိတဲ့ ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ ကေလးေလးတစ္ေယာက္၊ သူ႕တကိုယ္လံုးကို အကီ်ၤေသးေသးတစ္ထည္တည္းနဲ႔ မလံုလံုေအာင္ ဖံုးဖိထားေပမဲ့ ကေလးပီပီ ရွက္တတ္မဲ့ပံု မေပၚပါဘူး။ ေနာက္ေတာ့ လသားအရြယ္ ကေလးတစ္ေယာက္ကို ခ်ီထားတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ တက္လာျပီး ဂတ္စ္အိုး ေသတၱာေဘးက သံတိုင္ကို ကိုင္ျပီး ရပ္လိုက္သည္။ ထို႔အတြက္ ေသတၱာပံုးေပၚမွာ ထိုင္ေနေသာ ေယာက္်ားတခ်ိဳ႕က မ်က္ႏွာလႊဲကာ လမ္းမရွိရာဘက္သို႔ ေမွ်ာ္ၾကည့္ေနၾကသည္။

သိပ္မၾကာလိုက္ အဝင္အဝနားက ေကာင္မလးတစ္ေယာက္က မတ္တပ္ရပ္ကာ ေနရာဖယ္ေပးလိုက္၏။ ေနရာလြတ္သြားေတာ့ အၾကီးေကာင္ေလးက အရင္ေျပးျပီး ထိုင္သည္။ သို႔ေပမဲ့ ကေလးႏွင့္ သူ႔အေမကို ဦးစားေပးရမည္ ဆိုတာကိုေတာ့ သူေကာင္းေကာင္း နားလည္ထားသည္။ “ငါမထိုင္ရေတာ့ဘူး” ဟု ဒီကေလး ေတြးမိသည္ထင္ပ။ ထိုေနရာက ခြာေပးလိုက္သည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္ သူ႔မ်က္လံုးမွာ မ်က္ရည္တခ်ိဳ႕ ေဝွ႔တက္လာျပီး အနီးက သံတို္င္ တစ္ခုကိုမွီ၍ သြားရပ္ေနခဲ့သည္။ ဒီမိန္းမၾကီးသည္ ထိုကေလး ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ အေမျဖစ္ႏိုင္သလား၊ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလားဆိုတဲ့ အေတြးကို ကၽြန္မဆက္ျပီး စဥ္းစားမိသည္။ အသားညိဳညိဳေပၚမွာ ေခတ္ေပၚစတိုင္နဲ႔ ခ်ဳပ္ထားတဲ့ ပါတိတ္ အကီ်ၤဝမ္းဆက္ႏွင့္ ေဒါက္ျမင့္ဖိနပ္ ေထာင္ေက်ာ္တန္ကို စီးထားသူ၊ ဆံပင္က ေစ်းေပါေပါဆိုင္မွာ သြားေကာက္ထားမွန္း သိသာေပမဲ့ ဝဲက်လာမယ့္ ေရွ႕ကဆံပင္ အေခြအလိပ္ေလးကို ေရာင္စံုကလစ္ေလးေတြနဲ႔ ညွပ္တင္ထားသူ၊ ေပါင္ေပၚမွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ကေလးကို ဆြဲတင္ရင္းက ကားျပတင္းေပါက္ကို ေက်ာ္ကာ ကြမ္းတံေတြး ပ်စ္ပ်စ္ေထြးေနေသာ ထိုမိန္းမၾကီးသည္ ကေလးေတြႏွင့္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ကြဲျပားေနသည္။

သံတိုင္ကိုမီွျပီး တခ်က္တခ်က္ ငိုက္က်ေနေသာ ေကာင္ေလး၏ မ်က္ႏွာသည္ သြက္လက္ခ်က္ခ်ာသည့္ မ်က္ႏွာမ်ိဳး၊ သို႔ေသာ္ လက္တစ္ဘက္က ကၽြတ္ကၽြတ္အိပ္ အျဖဴေရာင္ကို ခ်ိတ္ထားေသာ ညစ္ေထးေထး အဝတ္အစားနဲ႔ ထိုေကာင္ေလးပံုမွာ ညွင္းသိုးသိုးႏိုင္လွသည္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေဖြးစြတ္ေနတဲ့ အသားအရည္၊ ဆံပင္နီေကြးေကြးေလးေတြနဲ႔ သို႔ေသာ္ ေအာက္က ေဘာင္းဘီေတာင္မပါ။ 

“ဘယ္သြားမလဲ အမ။”

စပယ္ယာ ပိုက္ဆံလာေကာက္မွ အေတြး တစ္ခန္းရပ္သြားေတာ့သည္။

“ကားၾကီးဂိတ္ကို” လွမ္းေပးေသာတစ္ေထာင္တန္ကို ၾကည့္ျပီး

“အေၾကြမရေသးဘူး၊ ေနာက္မွယူ”

“ဟုတ္ကဲ့”

ဒီစကားတစ္ခြန္းပဲေျပာကာ ျငိမ္ေနလိုက္ရသည္။

“ကားခ၊ ကားခ”

ဟိုကေလးငယ္ငယ္က လက္တို႔ျပီးေတာင္းေနသည္။ မိန္းမၾကီးလည္း ရင္ဘတ္ထဲက အေၾကြ တစ္ထပ္ၾကီးထုတ္ကာ ကေလးလက္ထဲသို႔ ႏွစ္ရာတန္ တစ္ရြက္ ထိုးထည့္ေပးလိုက္သည္။ ပိုက္ဆံ လက္ထဲေရာက္ေတာ့ စပယ္ယာကို လာႏိုးလာႏိုးနဲ႔ ေမွ်ာ္ေမွ်ာ္ၾကည့္သည္။ တက္လိုက္ဆင္းလိုက္၊ ပိုက္ဆံေကာက္လိုက္ႏွင့္ အလုပ္ရွဳပ္ေနေသာ စပယ္ယာကို “ကားခ၊ ကားခ” ဆိုျပီး ေခၚေပးသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုစပယ္ယာက ကေလးလက္ထဲက ကားခကို လာယူလိမ့္မည္မထင္။ အေၾကာင္းက “ကားခ ၊ ကားခ” ဆိုျပီး ကေလးက ေခၚတိုင္း သူ႔ရဲ႔ ေပါင္သား ျဖဴျဖဴကို မိန္းမၾကီးက အိတ္ကြယ္ျပီး လိမ္ဆြဲေနသည္ကို ကၽြန္မ ေတြ႕သလို၊ တခ်ိဳ႕လူေတြလည္း ေတြ႕သည္။ ထို႔အတူ စပယ္ယာလည္း ျမင္ေပလိမ့္မည္။

ဘတ္စ္ကားေပၚ ေရာက္လွ်င္ ကားခေပးရမည္ ဆိုတဲ့အရာကို ကေလးက အစသိသည္။ ဒီလို ကေလးအရြယ္ဆိုတာ အရာရာကို ျဖဴျဖဴစင္စင္ပဲ နားလည္ သိရွိထားတဲ့သူေတြ မဟုတ္လား။  တခါတေလ ကားခ မေပးဘဲ ခိုးျပီး စီးတတ္တဲ့ သူေတြထက္စာလွ်င္ ဒီကေလးက အမ်ားၾကီး သာသည္။ ပိုက္ဆံႏွစ္ရာ ဆိုေသာ ကားခသည္ အလြန္နည္းေသာ ပမာဏသာျဖစ္သည္ ဟုေျပာလွ်င္ ကၽြန္မ မတရားရာ က်လိမ့္မည္။ ကားႏွစ္ဆင့္ သံုးဆင့္ ေျပာင္းစီးရေသာ တခ်ိဳ႕ လက္လုပ္လက္စား အမ်ားစုအတြက္ကေတာ့ အေရးၾကီးေပလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ မရွိလွ်င္ မရွိေၾကာင္း၊ မေပးႏိုင္လွ်င္ မေပးႏိုင္ေၾကာင္း ေျပာျပသင့္သည္။ ရိုးရိုးသားသားဖြင့္ေျပာလို႔ ရွက္ရျခင္းသည္ စပယ္ယာရဲ့ ေစာင္းေျမာင္းဆဲဆိုတာ ခံရျခင္းထက္ အမ်ားၾကီးသာသည္။

အခုေတာ့ ဘာမွ နားမလည္ေသးတဲ့ အျဖဴထည္ေလးကို လမ္းမွားေရာက္ေအာင္၊ စာရိတၱ ပ်က္ျပားေအာင္ အတင္း ရိုက္သြင္းေနေလျပီ။

“အား.. နာတယ္၊ နာတယ္ ”

ခုနက မ်က္ႏွာမဲ့ရံုသာ မဲ့၍ အသံတိတ္ေနေသာ ကေလးသည္ အခုေတာ့ အသံထြက္ျပီး ငိုသည္။ ျပတင္းေပါက္ဖက္ကို မ်က္ႏွာေပးျပီး မသိခ်င္ ေယာင္ေဆာင္ေနေသာ ထိုမိန္းမကို ကၽြန္မ အလိုလိုေဒါသ ထြက္လာသည္။ ကၽြန္မ သူတို႔ကို မၾကည့္ဘဲ မ်က္ႏွာလႊဲဖို႔ ၾကိဳးစားၾကည့္သည္။ ဒါေပမဲ့ ရွိဳက္ရွိဳက္ ငိုေနေသာ ကေလးေလး အသံက နားထဲသို႔ ပိုတိုးလို႔ ဝင္ေရာက္လာခဲ့သည္။

“ဆင္းမယ္၊ ဟဲ့ အိပ္ငိုက္ေနေသးတယ္။ ဆင္းမယ္”

အေပါက္ဝက သံတိုင္ကိုမွီျပီး အိပ္ငိုက္ေနေသာ အၾကီးေကာင္ေလးကို ႏွိဳးသံၾကားေတာ့ ကၽြန္မ လွမ္းၾကည့္မိျပန္သည္။ ေကာင္ေလးက သူ႔ရဲ႕ ေမွးက်ေနေသာ မ်က္ခြံကို လက္ႏွင့္ ပြတ္ရင္းက သူ႔ညီေလးကို ေက်ာပိုးခ်ီဖို႔ ၾကိဳးစားေနသည္။ မိန္းမၾကီးက ကေလးလက္ထဲက ပိုက္ဆံႏွစ္ရာတန္ကို ျပန္ဆြဲယူျပီး ရင္ဘတ္ၾကားသို႔ ျပန္ထိုးထည့္လိုက္သည္။ ထိုအခါ ကေလးက ေအာ္ျပီးငိုသည္။

“ကားခ မေပးရေသးဘူး၊ ပိုက္ဆံ ျပန္ေပး။ ဟီးဟီး” ဆိုျပီး ေအာ္ငိုေတာ့ ကားေပၚက လူေတြအားလံုးရဲ့ အၾကည့္ေတြက ထိုမိန္းမေပၚသို႔ ပံုက် သြားျပန္သည္။ မိန္းမၾကီးကေတာ့ မည္သူ႕ကိုမွ် မၾကည့္။ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ ကေလးကို ပခံုးေပၚ မွီတင္လိုက္ျပီး ကားရပ္ေတာ့မည့္ မွတ္တိုင္ဆီသို႔သာ စူးစိုက္ၾကည့္ေနခဲ့သည္။

“လိုက္ပြဲေတြ ဆင္းျပီ ဆရာေရ”

ကေလးကို မႏိုင္တႏိုင္နဲ႔ ေက်ာပိုးထားတဲ့ အၾကီးေလးကို တြဲခ်ရင္းက စပယ္ယာက လွမ္းေအာ္သည္။ ကေလးေလးကေတာ့ အရွိန္မပ်က္ ငိုေနဆဲပင္။ မိန္းမၾကီးလည္း ေအာက္ကို ေရာက္တာနဲ႔ အကာအကြယ္မဲ့ေနေသာ ကေလးရဲ့ တင္ပါးကို ျဖန္းကနဲ ျမည္ေအာင္စရိုက္ပါေလေရာ။
“ငါ့ကို လူၾကားထဲ အရွက္ခြဲတဲ့ ကေလး” ဆိုျပီး ရိုက္သလား၊ “ ဒီကေလး ေတာ္ေတာ္ငိုခ်င္ဦး ” ဆိုျပီး ရိုက္သလား၊ “ဒီပိုက္ဆံ ႏွစ္ရာက မနက္ျဖန္ နင္တို႔ ထမင္းစားလို႔ရတယ္ ဟဲ့ ” လို႔ပဲေတြးသလားေတာ့ မသိ။

ကေလးေအာ္သံ ထြက္လာတာနဲ႔ တျပိဳင္နက္ ကၽြန္မလည္းမ်က္ႏွာ ကားအတြင္းဘက္သို႔ ျပန္လွည့္လိုက္မိသည္။ မွတ္တိုင္မွ ကားၾကီး ဘီးစလွိမ့္ေတာ့ စပယ္ယာက ျပံဳးစစ အမူအရာနဲ႔ ျပန္တက္လာခဲ့သည္။ ကားေပၚက အၾကည့္တစ္ခ်ိဳ႕လည္း ကေလးသံုးေယာက္ႏွင့္ မိန္းမၾကီးထံမွခြာျပီး လမ္းေဘးေဈးဆိုင္တန္းမ်ား၊ လမ္းေလွ်ာက္ေနေသာ လူမ်ားေပၚသို႔ ေရာက္သြားခဲ့သည္။ သနားစရာ ကေလးငယ္ရဲ့ အာေခါင္ျခစ္ျပီး ရွိဳက္ရွိဳက္ငိုသံကေတာ့ ေဝးသထက္ေဝးကာ က်န္ရစ္ခဲ့ေလျပီ။